— 27—

dahin geſtellt(Notabene dit was nah 1848); aber das Geſetz iſt ſalvirt.“

„„Na, Herr Juſtizrath, denn will ik Sei wat ſeggen, denn hett dat Geſetz un de Humanität ſik gegenſidig taum Nahren; entweder dat Geſetz möt de Humanität afſchaffen, oder de Humanität dat Geſetz.— So, as ſik dat herutſtellt hett, was't en Puppenſpill, en grau⸗ ſames Puppenſpill!— Nich ſo ſihr grauſam gegen uns, as gegen unſ' ollen Ollern, un vel Minſchenglück is dormit tau Grun'n richt't. Ik bün en Gegner von de Dodsſtraf, un wer will mi't verdenken? Wer in't Water ollen un binah dorin verdrunken is, mag't Water nich recht liden; un nich ik allein, ne, en Jeder kann in't Water fallen.— Ik heww mal en tweiſnidiges Metz ſeihn, womit en Wahnſinnige en Minſchen ümbröcht hadd, mi grugte vör dat Metz, un eben ſo grugt mi ok vör en tweiſnidig Geſetz, wat Einer dreihn un wennen kann, as en natten Hanſchen, taumal, wenn dit Geſetz in de Hand von einen Wahnſinnigen gewen ward. Un de ſogenannte Referent in unſ' Sak, de Herr von Tſchoppe, de ut de Akten den gruglichen Hochverraths⸗ Conat rute dreſſelt hadd, was wahnſinnig un ſtüͤrw ok as en Wahnſinnige. Den hadden ſei tau rechter Tid inſpunnen ſullt, denn wiren Duſende von Familien vör unnütz Elend un Angſt bewohrt blewen.— Un wat hadden wi denn dahn?— 1

Nicks, gor nicks. Blot in unſ' Verſammlungen un unner vir Ogen hadden wi von Ding' redt, de jetzt up apne Strat fri utſchrigt warden, von Dütſchlands Fri⸗