6

mi nich grugt, ik wir oftmals des Nachtens dörch de Kirch gahn, de in Fredenstiden tau'ne Ort Mondi⸗ rungskamer brukt würd. Dor hungen de Wänrn ent⸗ lang olle witte, öſtreichſche Mantels, äwer jeden hung en Schacko, unner jeden ſtun'n en por Stäweln, de Finſtern wiren utnamen, dormit dat Tüg hübſch luftig hängen ſüll, un nu wewten un ſwewten de witten Man⸗ tels unner den Schacko un äwer de Stäweln de Wand entlang, un't was, as wenn de Geiſter von de ollen Oſtreicher, de bi Prag un Leuthen follen wiren, noch einmal in Reih' un Glid ſtün'n un noch einmal in'n Stormſchritt vörrücken müßten.— Ik hadd dat üm Middernacht ſeihn, äwer grugt hadd ik mi nich.

Hüt grugte mi. Ik horkte un horkte nah jeden Ton, de von unnen ruppe kamm, un de lang' horkt, de hürt ok wat. Dat huſchte un ſtähnte üm mi rüm— dat was jo nicks, kunn jo nicks ſin; dat wiren jo blot min Gedanken!— Ja, äwer deſe Gedanken wiren ut mi rute treden un wiren üm mi lewig worden, un min Uhr glöwt ſei tau hüren, un min Og ſei tau ſeihn, un dat was de Grugel.

Dat was'ne lange Nacht un'ne lange Qual!— Un ſo is de Minſch!— Tauletzt dacht ik blot noch an mi un nich an den Unſeligen unner mi; ik dankte Gott för den Morgen, de em ſo ſchrecklich upgahn müßt.

Unner mi würd dat lewig, en Wagen führte lang⸗ ſam vör de Dör, nah en beten führte de Wagen langſam wedder furt; ik kek nich rut— mi was flicht tau Mand——