— 24—

wat all bi Fehrbellin vör den Find ſtahn hadd, en Börgerlicher as Offzirer ſtünn.““

„Ih, dat's jo recht nüdlich, Vatter Kähler,“ ſegg ik,„de Herrn hewwen blot vergeten, dat bi Fehrbellin en Snidergeſell dat Regiment kummandirt hett.“

„„Dat weit ik nich,““ ſäd Vatter Kähler,„„dat's

vör min Tid weſt; äwer ſo vel weit ik, hei müßt weg; denn wat ded unſ' allergnedigſte König?— Hei wull de Herrn Offzirers nich vör den Kopp ſtöten, un den Rittmeiſter wull hei doch nich miſſen, hei makt em alſo taum Majur, äwer ok tauglik taum Eddelmann.— Wat ded äwer unſ' gaud Herr Oberſt? Hei ſtek den Majur ruhig in de Taſch un för den Eddelmann be⸗ dankt hei ſik, hei wull nich dörch de Pikanteri von ſin Kammeraden Eddelmann warden.— Na, nu was jo denn natürlich dat Kalw in't Og ſlagen, nu müßt hei furt, un ſo würd hei denn hir tweite Kummandant, denn ſei ſeggen jo All, de König höllt trotz alledem noch grote Stücken up em.— Un dat ſtrid ik gor nich,““ ſet'te oll Vatter Kähler hentau,„„denn bi de anner oll ekliche Geſchicht, de hei hir nahſten hadd, wo hei den Sträfling dodſtek, un wo ſei em mit vir Johr Feſtung

bedachten, läd ſik jo ok de König in't Middel, dat hei

mit en halw Johr afkem.“

„Wo was denn dat?“ frog ik.

„„Dor möten Sei Altmannen nah fragen, de is jo dor mit bi weſt. Ik bün en ollen Mann un heww Fru un Kinner, un äwer mine Vörgeſetzten

red ik äwerall nich; tau dem is de Oberſt en gauden

—