grad Tid un Stun'n taum Middageten. T is wohr, wenn Einer viruntwintig Johr olt is, geiht Einer hell⸗ ſchen fix up dat Verleiwen in, äwerſten gewiß eben ſo fir up dat Middagbrod. Vatter Kähler kamm rin un ſtellte ne Ort Supp⸗Eten up den Diſch mit Hamel⸗ fleiſch un Arwten un Tüften un Kohl un Räuben.

„Na,“ ſegg ik,„en por von dat Geſäuſ' hadd denn doch ok weg bliwen künnt; de Sak is mi denn doch tau kunterbunt.“ Ik kunn jo dat ſeggen, ik hadd jo däglich en halwen Daler tau vertehren.

„„Sei hewwen Recht,““ ſäd Vatter Kähler,„„äwer ik kak jo nich för Sei allein, ik kak jo ok för all de Annern, un dit hett ſik Einer utdrücklich beſtellt, den ſin Ihrendag morgen is, un hüt is ſin Dodesurthel vonen König trügg kamen, un morgen ward Schnabel köppt.““

„All wedder Schnabel!“ raup ik un ſpring' tau Höchten un kik ut dat Finſter rut.

„„Stellen Sei ſik dor nich hen,““ ſeggt Vatter Kähler,„„ſeihn Sei blot, wat dor för en Hümpel Minſchen ſteiht, de willen all Schnabeln ſeihn, un wil dat nich mäglich is, indem dat hei in'ne düſter Kamer ſitt, künnen ſei Sei för Schnabeln anſeihn un denn künn dat en Uplop gewen.““

Gott in'n hogen Himmel! Wat hadd ik mit Schna⸗ beln tau dauhn? Hadd ik denn würklich ſon Röwer⸗ un Mürdergeſicht.'T müßt jo woll ſin, denn knapp hadd ik uii an dat Finſter ſtellt, dunn bröllte dat Volk

unnen:„Kikt dor! Schnabel! Schnabel!“