—

— 20—

3

von de Herrn Romanſchriwers utführlich beſchrewen hett, is, wenn ſik ſoen arm, jung', inſpunnte Student in'ne Kummandantendochter verleiwt. Dat weit Keiner, wo dat deiht; äwer wi weiten Beſcheid, wi hewwen dat dörchmakt.

Kapittel 3.

Wo ik för en Row⸗Mürder anſeihn würd un worüm ik den

Oberſten B. för en Landsmann von mi eſtimiren müßt; un wo⸗ rüm de Herr Juſtizrath Schröder in Treptow eigentlich de Mei⸗ nung is, ik hadd köppt warden müßt.

Ditmal kamm dat nich tau ſo'n Elend, ditmal red⸗ dete mi Schnabel. Min Herr Unteroffzirer let mi nich Tid, mi in dat ſchöne Mäten tau verleiwen; grad wenn mi ſo recht hell tau Sinn was, dat ik mi de ſchöne Kummandantendochter ſo recht lewig vörſtellen wull, as wenn up Stun'ns Einer in ſo'n Ding von Stereoſkop rinner kickt, denn ret de Herr Unteroffzirer mine lütte, ſäute Herzenskummandantin unner dat Glas weg un ſchow Schnabeln mit„Sprenger, Weife“ un iſerne Hanſchen unner dat Glas.

Wi kemen nah Hus, Vatter Kähler ſnabbte mi wedder rin in dat Lock, un dor ſatt ik nu, un in mi hüppte un prickelte Allens, nich blot Adern un Ner⸗ ven, ne! Sülpſt de ollen Knaken hadden ſik, as wull jeder von ehr up eigen Hand ſpaziren gahn.

Nu was eigentlich de richtige Tid un Stun'n tau

hen ordentlich un regelmäßig Verleiwen; äwer't was ok

4