Un as min Herr Unteroffzirer Altmann mi dat grad utführlich vertellen ded, wo Schnabel mal vördem'ne Popp mit ſine Kledaſchen utſtoppt un up ſine Britſch leggt hadd, un wo hei ſülwſt in den iſernen Aben krapen was un dor lurt hadd, bet de Slüter kamen was un mit de utſtoppte Popp up de Britſch'ne Un⸗ nerhollung anfungen hadd, wo Schnabel dunn ut den Aben ſprungen was un den Slüter den ſworen iſernen Abendeckel in dat Gnick ſmeten hadd, dat de Mann tidlewens en Schaden dorvon namm, wo hei dorup twei ihrſame Börgers, de vör ſine Dör up Wach' ſtahn hadden, mit ehre leiwen Köpp tauſam ſtödd hadd, dat ſei för ümmer wat düſig blewen wiren, un endlich ſo up de Strat un in Friheit kamen was— grad dunn, ſegg ik, as mi ok ſo tau Maud' was, as müggt ik den Herrn Unteroffzirer ſinen Kopp ok mit en annern tauſam ſtöten, dat hei ok tidlewens düſig blew— grad dunn gungen uns en por Damen vörbi, un de ein kek mi merkwürdig an, un as ik mi ümſach, was ſei ſtill ſtahn blewen un kek ſik ok nah mi üm.

Wat was dat för en fründliches, hübſches Ge⸗ ſicht! Wo trurig un wo leiw ſegen de ſchönen Ogen ut! Un deſe ſchönen Ogen hadden mi nahkeken! Wat is nu ſchöner, en Frühjohrsdag oder en por ſchöne Ogen?— Denn von minen Herrn Unteroffzirer un von Schnabeln will ik wider nicks nich ſeggen.— Ach, ik mein doch en por Ogen! In ſo'n Frühjohrs⸗ dag kann Einer rinner ſeihn wid weg— ja wid weg — ſchön ist; äwer je wider hei ſüht, deſto trüwer