— 16—
las ik in Wilhelm Meiſtern ſine Lihrjohren, un as ik an de Städ' kamm.
Wer nie ſein Brod mit Thränen aß, Wer nie die kummervollen Nächte Auf ſeinem Bette weinend ſaß...
dunn was mi tau Sinn, as wenn ik äwer mi ſülwſt rührt würd, un ik äwer mi ſülwſt weinen müßt. Un dat was ok ganz natürlich, denn ik was ſchön ſatt, un dat heww ik ümmer funnen in de Welt, dat Dejenigen, de recht ſchön ſatt ſünd, am lichtſten bi frömd Unglück rührt warden. Awer dorbi bliwwt dat denn ok, un wenn dat up würkliche Hülp ankümmt, denn ſünd ſei nich tau Hus, denn ſpringt ihre de Hungrige den Hung⸗ rigen bi.
Den annern Morgen bröchte Vatter Kähler ſo hen⸗ tau elben den Unteroffzirer Altmann nah mi ruppe, de ſüll mit mi ſpaziren gahn. Na, dat geſchach denn nu ok, wi gungen up den Wall. Ach, wat was dat ſchön, wat was dat herrlich! Ik kunn in de Welt rinner ſeihn, hüren un athen. En Bom frilich gräunte noch nich, un keine Blaum bläuhte, de Wiſchen un Brinker hadden noch ehr oll verſchaten gelbrun Kled an, ehr ſchön niges, gräunes Kled was noch bi'n Snider; äwer de Snider let doch all velmal grüßen: in de negſte Woch' mit den letzten; wenn't Kled äwer mit Blaumen beſet't warden ſüll, künn hei't vör drei Wochen nich ſchaffen; un füllen't nich äwel nemen, dat hei nich ſülwſt kem, hei müßt noch— wat weit ik— in Italien oder in de


