—

ſin?— Ne, laten S' man!— Ik heww nu twei un en halw Johr nicks wider as Rindfleiſch tau ſeihn kregen, blot Wihnachten, Oſtern un Pingſten braden Bukſpeck, as en Happen för de Feſtdag'.— Ne, Vatter Kähler, wat meinen Sei? Süll woll Swinbraden...2“— Taum Glücken föll mi äwer noch tau rechter Tid in, dat ik jo för min ſchönes Geld vel wat Schöneres ver⸗ langen künn; ik let mi alſo de ſchönſten Gerichte dörch den Kopp gahn, denn worüm ſüll ik mi verkopſlagen? Na, tauletzt kamm ik denn alſo up Haſenbraden. De ſüll't ſin, dorin was ik nu faſt.„Alſo, Vatter Kähler, Haſenbrad!“

Vatter Kähler gung bet an de Dör.—„Oh, noch ein Wurd!— T langt woll nich, ſüs wull ik woll...“ —„„Wat wull'n Sei woll?““ frog Vatter Kähler.— „Je, ik meinte, ſo mit'ne halw Buddel Win? Awer man wollfeilen!“ ſet'te ik fix hentau, as ik ſach, dat hei ſik in den Kopp kratzen würd.— Endlich ſäd hei: „„Langen deiht't nich; äwer Sei müßten denn morgen ...*—„NJa,“ föll ik em in de Red',„dat geiht, ik müßt denn morgen wedder Kummisbrod knacken. Na, man tau!“

Un nah'ne halw Stun'n ſatt ik denn nu bi minen Haſenbraden un min halw Buddel Win, un vör mi ſtunnen twei ſchöne dicke Talglichter up de ſülwernen Lüchter, un Vatter Kähker hadd ordentlich updeckt un hadd ok'ne Salwjett mitbröcht.— Dat was en Heil⸗ Chriſt⸗Abend, un as oll Vatter Kähler gahn was, las ik minen Vader ſinen gauden Breiw noch mal, un dunn