— 12—

redte Hochdütſch mit mi, hei hett meindag' nich wedder Pladdütſch mit mi redt; ik natürlich ok nich. As hei gung, ſäd hei:„Aber was haben Sie für einen ſchlech⸗ ten Leuchter!“— Ik ſäd: je, dat let ſik doch nich anners maken, un ſin Ding' ded hei jo.—„Haben Sie denn etwas zu leſen?“ frog hei wider.— Ih⸗ ja, ſäd ik, ik hadd Höppnern ſine Inſtitutionen un Thibaut'v ſine Pandekten un en corpus juris un Ohmen ſine Mathematik un Fiſchern ſine Hydroſtatik un noch en por anner ſo'ne intereſſante Leſ'bäuker.—„Na,“ ſäd hei,„ich ſelbſt leſe wenig von Unterhaltungsſchriften, aber meine Tochter hat eine kleine derartige Biblio⸗ thek, und ich werde Ihnen etwas daraus beſorgen.“ Dormit gung hei.

Kapittel 2.

Worüm de Oberſt B. as en Kind⸗Jes utſach, un worüm ik minen Drahtlüchter ut dat Finſter ſmet. Dat de Herr Unteroff⸗ zirer Altmann leider nich as en jung Mäten up de Welt kamen was, un dat Schnabel iſerne Hanſchen anhadd, un dat ſik de Kummandanten⸗Dochter nah mi, un ik mi nah ehr ümkcek.

Mitdewil was dat Däuweder worden, dat Is un de Snei wiren von en Frühjohrsregen wegwuſchen, un de Frühjohrsluft un de Frühjohrsſünn hadden den Regen wedder updrögt, un't ſach würklich ut, as wenn't

Waſſen un Bläuhen all los gahn ſüll, un in mi wuß un bläuhte en Verlangen nah Frühjohrsluſt un Früh⸗ johrsſünn, dat ik't knapp achter mine Gardinen uthollen