— 11—

dunn an de Hand un redte mit ehr ſihr angelegentlich, un ſei kek ümmer äwer de Schuller nah ehr Vaders Finſtern, un mit einmal würd ſei rod as'ne Roſ' un ret em de Hand weg un was ſnubbs üm de Eck.— Wat hadd de Herr Unteroffzirer mit min lütt Bäcker⸗ dochter tau reden?— Un't wohrt nich lang', dunn kamm ſei wedder, un in den Slöſſer ſin Dör ſtunn en ſmucken jungen Kirl; äwer ſwart as'ne Kreih, un de Kreih, de hauſte, un de lütt witt Duw' kek ſik üm, un öt wohrte nich lang', dunn ſtunnen ſei tauſam un lachten un ſpaßten mitenanner, un de Herr Unteroffzirer trippelte vör de Gewehren up un dal un bet de Tähnen tauſam un ſtrek den Snurrbort un kek grimmig nah de Beiden.— Wat hadd hei för Weihdag', wenn Kreihen un Tuwen ſik gaud ſünd, un Nahwers Kinner ſik leiw hewwen?

Ja, up dat ſlichtſte Flag was ik noch lang' nich kamen!

Minſchenverkihr, un gelt hei Einen ok nicks nich an, friſcht dat Hart up; äwer hei is as de Muſik, ſei möten beid nich tau driſt warden;'ne ſchöne, liſe Melodie leggt ſik weik an't Hart, äwer wenn Allens üm Einen rüm fidelt un tut't un trummelt, warden Einen de Uhren weih dauhn, un Ein ſehnt ſik nah de Einſamkeit.

En por Dag' drup kamm min Oberſt B. wedder tau mi un wedder des Abends. Ditmal hadd ik Licht; min Drahtlüchter ſtunn preislich up den Diſch, un up em en Licht för'n halwen Sülwergröſchen. De Oberſt