de friſchen, roden Geſichter rute keken as de Muſch⸗ roſen. Sei wiren all hübſch, all! Ik wüßt nich ein, de mi häßlich vörkamen wir. Wovon kamm dat?— Na, ik was viruntwintig Johr olt, un ſid virtehalw Johr hadd ik kein anner Dam's ſeihn, as de oll dick Fru Grelen, de vör dörtig Johr as Macketenderin bi'n pohlſches Hulahnen⸗Regiment ſtahn hadd, un denn unſ' Corlin mit de Leckogen.

Mit all de Lüd', de ik dor ſeihn ded, hadd ik nicks tau dauhn, ſei kümmerten ſik ok nich üm mi, ik mi äwer deſto mihr üm ehr, un nah en por Dag' wüßt ik all ganz ſchön Beſcheid. Dat lütte Dirning mit dat rodbunte Fähnken up den Liw' was den Arbeitsmann ſin Kind, de ümmer Middags mit Ärt un Sag tau Hus kamm, hei gaww ehr mal vör minen Finſter Geld, 4 un ſei kamm nah ne lütte Wil mit en Brod ut dat gräune Hus rechter Hand rute, dat Schild kunn ik nich ſeihn. Dor müßt alſo en Bäcker wahnen. En por Dag' drup ſlogen ſik en por rechte driftige Slün⸗ gels up de Strat, un en Mann mit'ne witte Schört kamm herut un höll Stür un gaww den einen en por in't Gnick, dat was alſo ſin eigen, un hei was de Bäcker; un de anner Slüngel lep in de Nahwers Dör rinne un kamm dor einen Mann mit en ſwart Schort⸗ fell in den Lop, de em ok en por verabfolgen ded, dat was alſo den Slöſſer ſin. Un ut dat Bäckerhus kamm en lüttes nüdliches Mäten, ſchir, as ut dat Ei pöllt, un witt, as'ne Duw', un de Unteroffzirer von de Wach gung en lütt En'n mit ehr tauſam un fot ſei