Daler; äwer bi ſo'n armen Deuwel von Gefangen, de nich fülwſt för ſik ſorgen kann, maken ſik an ſine In⸗ künften noch annere Lüd' de Fingern blag, un hei möt ſikt gefallen laten. Dat hadd denn nu woll ſlicht bi mi uthau't, wenn min oll Vader nich weſt wir, de mi af un an mit en lütten Tauſchub unner de Arm grep; äwer vel dürwt dat ok nich ſin, un wat von dor kamm, leten ſei Einen ok man druppwiſ' taufleiten. Nu wüßt jo äwer min Vader gor nich, wo ik in de Welt was, ik müßt alſo irſt ſchriwen, un bet ik Antwurd hadd, müßt ik nu alſo mit min Statsgehalt von fiw Sülwer⸗ gröſchen utkamen, denn oll Vatter Kähler was woll en ollen gauden Mann, äwer ſo dumm was hei nich, dat hei ſik up Borgen inlet.— Ik ſchrew alſo.—

As min Breiw farig was, ſtellt ik mi an't Finſter. Mi was hüt morgen ganz anners tau Sinn, as giſtern Abend; eine Nacht ruhigen Slap makt en annern Minſchen; dortau ſchinte de Sünn in min Finſter, un mine Gardinen wiren taum Glück nich ſo dicht, dat ſei den Strahl nich up mi fallen leten. Ik kunn nah'n Dur henſeihn, dor kemen Kutſchen rinne tau führen un Poſtwagens un Markwagens, ok en Likenwagen führte rute— dat hadd ik ſid virtehalw Johr nich mihr ſeihn — mi kamm Allens ſchön vör, ok de Likenwagen. Landmätens kemen mit Melk in de Stadt, Burjungs mit Holt, Börgers gungen ehren Geſchäften nah, olle Herrn mit warme Pelzkragens verpeddten ſik de Lik⸗

dürn en Beten, un denn kemen lütte, nüdliche Dams

mit Feddern up den Haut un mit gräune Sleuers, wo