——

wurd, un as ik mi taum Slapen up den Strohſack ſmet, ſäd ik tau mi:„Na, lat't! Ik glöw äwer, up dat legſte Flag büſt du grad nich kamen.“

Den annern Morgen packt ik min Habſeligkeiten ut'ne Kiſt; dor kamm denn allerlei herute, wat ſüs reiſen Lüd' nich in de Welt mit rümmer ſlepen:'ne Waſchſchöttel, en Glas, en Drahtlüchter, un denn min koſtborſtes Stück Möbel: ne Koffemaſchin. Vatter Kähler kamm un makte Füer in den Aben, ik ſet'te en lütten Pott mit Water an dat Füer, un as dat Water ſine vullen Blaſen ſmet, halt ik'ne Tüt mit mahlen Koffe taum Vörſchin un't wohrt nich lang', was min Koffe farig. Ik treckte minen ollen ihrwürdigen Slaprock an, de up de eine Sid mal häßlich anſengt was un leider Gotts nich in de Füerkaß' ſtunn, dortau mine ſchönen warmen Pampuſchen— ſei wiren von Daukeggen tau⸗ ſamfluchten un hadden blot den einen Fehler, dat ſei in de Nattigkeit nich dicht höllen; äwer wat hadd ik ok in'n Natten tau dauhn? ik ſatt jo inen Drögen— un ſo was mi denn up mine Ort ganz gaud tau Maud'. Dunn kamm de Reih bi't Utpacken an min Lewens⸗ mittel: en halw Kummisbrod, en Stück Zegenkeſ' un en En'n Talglicht.

Dit letzte was denn nu grad nich taum Eten, äwer öt was jo doch noch tau bruken, un dorüm hadd ik dat mitnamen, denn wenn Einer mit fiw Sülwergröſchen den Dag äwer utkamen ſall, denn möt hei dat Sinige hellſchen tau Rad' hollen.— Fiw Sülwergröſchen däg⸗ lich is en grot Stück Geld, makt up't Johr ſößtig

—————

—

8—— .