48
benden, als wolle ſie ihr Eigenthum an ſich rei⸗ ßen; nicht mehr laͤchelte der armen Mutter Toͤch⸗ terlein, dumpfes Geſtoͤhn drang aus den beraub⸗ ten Kiefern.— „Heiſa!“ kreiſchte Eſaias Goldenbaum, „heiſa, drauf und dran! Mein, will ſe uͤns doch gor entwiſche. Loſſe mer ſe niſcht, ſetze mer er nooch; hob mer doch den Sentenz un à Sentenz muͤß werde geerecutirt. Hot ſe gemaint, ſe will ziehe in a anner Haus mit em ſchainen Gorte. Mai, was thuͤt ſe mit nem onnern Haus, is doch kain Haus niſcht, wu ech nich kennen thuͤ Weg und Steg, wenn es is à Haus von à Schuͤldner. Un der Gorte is dach aach ene Erd, un wau mer ſayn, dos is unter der
Erd druͤnter, un ſayn mer gor flinke un behen⸗
dige Maalwuͤrf, un finde mer à Loch uͤberoll. Zieh ſe fort à Maile, mer ſayn do, zieh ſe huͤn⸗ dert Maile, un mer ſayn aach do.“—
„Und naͤhmeſt Du Fluͤgel der Morgenrothe“ — jammerte die Mutter,—„und floheſt an das äußerſte Meer“— fiel des Vaters dumpfe Stimme ein,—„ſo wuͤrden,“ winſelten die Kinder,„unſere Haͤnde Dich nicht laſſen“—


