122
Sabbath, an dem Ihr, wie ich glaube, keine Geſchaͤfte abzuthun pflegt.“—
Da verſetzte Meiſter Eſaias mit Waͤrme: „Schabbes? Wos thu ech mit em Schabbes? Bin ech nich e guter Chriſt un de Taafpothe vun de geſtrenge Frau? Hob ech nicht obgeleigt de Sauertaig von de Juͤde, hot ſe nich ſelber vor mer guͤt geſogt bei de Prieſter? Nu hob ech doch aach gut geſogt vor ſe wieder aͤ mol, zwai mol, drai mol. Ich niſcht Geſchaͤfte mo⸗ che ne Schabbes? Wie geſchieht mer? A6 ech bin'n ährlicher Monn, ech moche Geſchaͤft ne Schabbes un ne Sunntag un olle Tog, wu ech konn eppes verdiene.“— Aber gleich darauf milderte er den Ton, ſchaute nachdenklich vor ſich hin und ſprach mit einem Seufzer.„Nuͤ, vurgeſtern is geweſen de Johrestog vun de Beſch—— von de Taaf wullt ich ſogen, vun de gaiſtliche Wieburt, un ſe hot mer gekoſtet a grauſamliches Moos.“—
„Wie ich hoͤre,“ entgegnete die Wittwe,„habt Ihr ein ſtattlich Gaſtgebot ausgerichtet.“—
„A graußes Gaſtgebaut,“ verſicherte der Andere;„un ech hobe gegebe e graußes Geld. S ſeynd er gweſe vier, un ſe hoben geſſe un


