121
gegen die Grammatik, verfallend:„taudt is taudt, un lebendig is lebendig; ſo bete ſe un ſorge ſe nit vor de Taudte, denn de kennen's niſcht braache, un vor de Lebendige bete ſe aach nit, denn's konn en doch helfe gor niſcht; de Wauhl⸗ thot ober is guͤt, ſo thuͤe ſe denn wauhl an de Lebendige un zu ollererſt an die Fraind von de geſtrenge Frau, as ech aner bin zum Exempel.“—
„Ich bin davon uͤberzeugt,“ verſicherte Frau Bilſen,—„und ich werde meines Verſprechens eingedenk ſeyn.“—
„Sey ſe aingedenk, bin ech doch aach ainge⸗ denk, as ech lebe.“ Darauf aber fuhr er einlen⸗ kend fort:—„Doch bin ich niſcht geweſen ain⸗ gedenk, denn de geſtrenge Frau is ene brove Frau, un werd nu aach ſeyn'ne raiche Frau; ſo bin ech niſcht gekumme zu gaihn vorgeſtern und geſtern aach niſcht, un de Woche is doch ſchaun geweſen rumme.“ 6
Die Wittwe antwortete laͤchelnd:„Ihr ſeyd im Irrthume, Herr Goldenbaum, die Woche zaͤhlt ſieben Tage und heut erſt iſt ſie abgelau⸗ fen in der Stunde, da Ihr Euch mit gewohn⸗ ter Puͤnktlichkeit einſtelltet. Auch war ja geſtern


