36
Die Todte g'ſpüre nüt dervo; Ne rüeihig Lebe hen ſie do.„ Sie ſchlofe wohl, und's friert ſi nit: Der Chilchhof macht vo allem guitt. Sin echt ¹) no leeri Plätzli do? S cha ſy, me bruucht e paar dervo.
Ne Chindli, wo ke Muetter het, Denkwol, i mach em do ſi Bett. En alte Ma, en alti Frau, Denkwol, i bring di Stündli au. Heſch mengi?) Stund in Schmerz verwacht, Do ſchlof, und heſch e ſtilli Nacht.
Jez brennt emol e ichtli a, Und dört en anders nebe dra, Und d'Läde ſchettere druf und druf, Do goht, bi'm Blueſt), e Husthür uf! „Grüeß Gott, ihr Lüt, und i bi do,
bi ſcho z'Nacht um Zwölfi cho*).
Mi Vetter het ſi Bündel g'macht, Und furt by Nebel und by Nacht. Wär i nit uf d'Minute cho,
S hätt weger*) chönne g'föhrli goh. Wie gfall ich in mim Sunntiggwand? Sſchunnt*) fadeneu us Schniders Hand.
E Rübelirock“), er ſtoht mer wohl Zum rothe Scharlach⸗Kamiſol, Und Plüſchihoſe hanis) a,
E Zitli“) drin, e Bendeli dra, Ne gchrüslet Hoor ¹⁵), e neue Huet, E heiter Aug, e frohe Mueth.“
Es luegt do ein mi Schnappſack a, Und's nimmt en Wunder, was i ha. Ihr liebe Lüt, das ſagi nit,
Wenns chunnt, ſo nimm verlieb dermit! S ſin Rösli drin und Dorne dra, Me cha nit jedes b'ſunder ha. Und Wagleſchnür und Wickelband, E Fingerring ans Brütli's Hand, En Ehrechranz ins lockig Hoor, E Schlüſſel au zum Chilchhofthor.
Gent Achtig, was i bitt und ſag,
S cha jede treffen alli Tag.
E ſtille Sinn in Freud und Noth, E rüeihig Gwiſſe gebich Gott! Und wers nit redli meint und guet, Und wer ſi Sach nit ordli thuet, Dem bring i au kei Sege mit, Und wenn i wott, ſe chönnti nit.
ez göhnt und leget d'Chinder a, Und was i gſeit ha*), denket dra, Und wenn der au in d'Chilche went, Se ſchaffet, was der z'ſchaffe hent*). Der Tag iſch do, der Mond vergoht, Und d'Sunne luegt ins Morgeroth“. Joh. Peter Hebel.
64. Mildes, warmes Frühlingswetter, Weh mich an, du laue Luft, Allen Bäumen wachſen Blätter, Veilchen ſenden ſüßen Duft.
Zu des alten Domes Hallen, Hell und menſchenreich der Pfad, Frohe Botſchaft hör ich ſchallen, Daß der Liebeskönig naht.
Palmſonntag.(6160)
Eilet, geht ihm doch entgegen, Wandelt mit ihm Schritt vor Schritt Auf den blutbeſprengten Wegen In dem Garten, wo er litt.
Habt ihr auch die Mär vernommen, Wie der Frühling mit ihm zieht, Und im Herzen aller Frommen Süßes Wunder ſchnell erblüht?
1) doch.— 2) manche.— 3) Ein Ausdruck der Verwunderung.— 4) gekommen.— 5) wahrlich.— 6) könnt.— 7) Ein Rock von Halbſammt.— 8) habe ich.— 9) Taſchenuhrchen.— 10) gekräuſelt Haar.
1¹) geſagt habe.— 12) habet.


