— 106 —
leguntur, vel plane desunt, vel longe alio denique ordine sequuntur, quam in nostris tribus codd. inulto , ut videtur praestantioribus, quorum Bruxet /ensis S &ecuii XII. non multum ab aetate poetae ipsius abesse videtur. Quam miram ego diversitatem collato loco v. 89—92., in quo manifestissima gravissimaque interpolatio latere videtur, quum eoruin quidem , quae de vi poenarum infernalium ibi tecundum doclrinam Chrietianam traduntur, in noslris tribus codd. nihil plane reperiatur, inde ortani censeo, quod librarius illius co- dicis pius fuit monaclius, cui quum carmen illud non satis dogmalis C/tris/ianis refertum videretur, vel mutarit quaedam, quae sibi nimis gentilitatcm redolerent, vel addiderit, quae deesse putaret, vel denique omiserit, quae non satis sacra ac religiosa haberet, quo in numero quum multo maxima pars, tum inprimis ea, quae est de Orpheo, fuis.se videtur, unde illa omnia ut nimis gentilicia omiserit.
Restat, ut de codicibus disputemus, e quibus nos hoc carmen integrum emeiulatumque edidinius quamque viam tractandi ejus ingressi simus. Atque in describendis quidcm codd. maximam partem necesse est sequi auctoritatem eorum, quorum benignitali nos hos codd. debemus.
1) Optimus e quatuor istis codd., quos supra commemoravimus, est Marburgensis, quem Vir CL Carol. Frid. Hermannus in Catalogo codicum bibliothecae academicae Mar- hurgensis latinorum parte poster. Class. IV. libri theolog. D. 2. p. 13. sic descripsit: „Codex membi anaceus saec. XIII. folior. CLIX. formae quadratae A. M. antea S. Ma- riae 1'irg.nis de Au/esbiirg. — Conlinet: a. Evangelia S. Johannis e/ S. Marci latine cum glossa; b. Cyc/os paschales sine glossa; c. Glossarii lalino-germaiiict fragmentum [continens excerpta ex Isidori Originum 1. IX, cap. 4— 7. et 1. XI, c. 1., quae idem Hermannus edidit in Ana/ec/. Catal. p. 23. seqq.]; d. Co//ec/ionem carmmum eleytaco- rum a fol. 152. seqq. lerlia munu scriplam, quarum primae hoc principium es/:
Des/i/ui/ /erras decus orbis, gloria reritm l irtue mor/ali dic/a negure mori e/c. [ Haec est nostra elegia, de qua Hermannus ipse copiosius exposuit in Analect. catal. p. 26. seqq.] extremae autem hoc:
In cratere tneo thetis esl devicla lieo Est dea ricta deo etc.
Reliqua silu et madore hausta ex parle tantum nec salis dilucide a juniore manu re- ttituta eunt." [Extremos versus Hermannus in Analectis Catal. p. 28. sic emendavit: ,,ln cra/ere meo Thetis est conjuncta Lyaeo | Est dea juncta deo /' ubi addit versus illos nori carminis ab antecedente diversi principium constiluere, de quo latnen, quia plurima evauuerint, hoc solutn dicere possit el ipsum Christianam originem habere, si- quidem Phariseorutn nomen in sequentibus conspicuum sit. Hujus ego carminis plures reliquias legere potuisse videor, quare integras eas liic interponere nou ahenum ab hoc loco visum est. Habent autem sic:
„ In cratere meo Tetis est conjuncla lieo.
Esl dea juncta deo ...... eo
Nil valet is ultra ttisi cum fuerit Pltarisea
Haec duo interea sil deits absque dea. Res tam dtversae /ice/ sin/ bona per se
Cum /am diverse coeunl, perdun/ pariter se
............. eo simu/ agnus."
Tertium carmen, quod Hermannus commemorare sprevit, quamquam et ipsum magnam partem ,situ ac madore confectum, nec satis dilucide a recentiore mauu restitutum est, propterea omittere nolui, quod et perlepidum est et quod particula ejus e cod. quodam