doctis cnotatum rcperi. Sed hae ipsae paucae reliquiae in suspicionem me adduxerunt, esse haec resligia antiqui tllitis carminis l.ucnni de Or/ilieo. quo poeta aliquis C/iristiaiiiis metlii aeri pius ac relujiosus usus sit ad sutim carmen alienis coloribus exornaitditm iletractis rel aililitis iis, quae ei ad suum cousiliiini " iiiiiis pertinere rideren/iir. Huic suspicioni meae conlirniandae possem etiam illud addere. quod ea tioslri carmiitis pars, qtto quasi lo/a tia/itra ad Orpliei cauliim ttitdiendiiin SMMMHM ttarrtitiir ( v. 499 — 725.), laittatii lutbent cunt loco qnodam Lttcani 1 'harsal. lib. IX, 700 — 941., ttbi Ltbgae pes/es serpettlinae describtintiir, similitiidinem, ut lianc nostri carintnis partem ex Lit- cano expressatn ptitetn , Litcanuin aiitem ipsitm stti ctirminis de Orpheo, tti quo easdem fere descripliones pestiferorttm serpenliitiu faclas esse admoditm probttbtle est, tam me- morem fitisse, ut ea in Pharsalicis rel ad rerbitin, rel certe sentenliis repelirertt, qttoiiuun tn utrttmqtte carmen optime qttadrarent, id quod et Graecos et Latinos poctas saepe factitasse constat. Vlaudianttm quidem in Epislola ad Sereiiaiit , cui addi potest initium libri 41. de raptu Proserpinae, imitatum esse carmen illud Lucani de Orpheo non incredibile est, praesertim quum nostrum quoque carmen miro saepe modo in de- scribendis animalibus, quae se aAOrphei cantum audiendum congregaverint, cum Clait- iliftno consentire repcriatur. Qoid quod Hildeberlttm ipsuin non minus. quain alios et medti aeri poetas et recenlioris aetalis antiquioribus curminibus ad sua carmina majore doctrina elegantiaque exornanda ac commcndanda usum esse ex unius carminis „de Homa a exemplo non improbabiliter conjecisse videtur Vir Graecarum Latinarumque lite- rarum peritissimus Eschenhttrg in editione operum poetae clarissimi Golth. Ephratin Les- siiuj Karlsruhe 1824. Vol. VI. p. 302. Sed ne quid suspicionis meae conlirmundae gratia dissiniulasse videar, non praetermitto illud, qtwd poeta noster sua de totius naturae concursu non minus ex Isidori Origg. ling. lat. lib. XII. hausisse videri potest, quam ex l.uctuii Oiplteo, quein ipsum Litcani PhmrtmHcit ad excerpta sua historiae nalnralts oiiiiiiiiii/iuiu conlicienda usum esse Liictini versus e Pltarsttlicis crebro ab eo prolati testantur. Ex aliis autem libris sua corrasisse poetam nostrum illud quoque docet, quod et quae praeterea ex historia n iturali allert. quae neque apud Lucanum, neque apud Isidorum reperiuntur, e Vincenlii Helloracensis specttlo iialttralt petita videntur, cum cujus descriptionibus naturae maxime conveniunt, et ca, quae de vi musicae ad animos homi- MHB commovendos affert , omnia e Hoelhit libro de Mttsica hausta sunt. Sed quum tota illa quaestio tum dcmum ad certum 'qUendun exitum perduci posse videatur, quum felici quodam casu, id quod non incredibile est, antiquum illud Lucant carmen de Otpheo, quod medio aevo etiam oognitum lectitatumque fuisse supra signilicaviinus, in externa aliqua bibliotheca vel Gallica vel Belgica vel Anglica repertum erit, nos interim satis habemus, quantum nostris literarum copiis adjuti potuimus, dixisse. Fortasse plura erui |xissiini ex compilationibus historicis, grammaticis et poeticis, quales sunt Alberti van Effben Margarita poetica, quae in bibl. Pauliua Lipsiensi extat, Matthiae Vindoeinentie Aequivoca, cujus exemplum MS. in bibl. Dannstadina reperi. Jeremiae Epitoma eapientiae et Flores Avctorum, in quibus pemiulti poetarum medii aevi loci afferuntur. Apud Vin- oentiutn autem BeUovaeeneem in diversis Specttlis et apud J .oannem Salisburiensem in Pelycrat. niillum locum reperi, qui ex Liteani Orplteo baustus esset. Quod denique ad exemplum Elnonenee miitilatum multumque, ut videtur, interpolatum attinet, ne h;iec quidem quaestio, quam nos supra accuratius persecuturos polliciti sumus, ad liquidum perduci poterit ante. quam omnes codd. hujus carminis diligentissime erunt collati, unde e( quid antiquissimi contineant et plurimi perspiciatur. Nam nuno quidem conjecturae taatuai locus estj non argumentis historicis. Extant enim in hoc codice, qui initium laniuin oarminis usque ad v. 206. continetj permulti loci, qui in eo vel multo aliter

14