cod. Elnonensi quidem carmen illud Hildeberlo Episcopo Cenoinanensi tnbuitur hac inscriptione: „Versiis Cynoinansts Episcopi de Xumino s. satira adversus avari/iani . • quacum fere oonvenil inscriptio oodicis Oxonienai* tpud Lememntm I. c. „HUdeberti Epitcopt Cetitmmnennt omrmen de Nummo," siquidem ideai carmen est, Uaec autem inecriptio movieM videtur Amperium (Amperej Gallum' ut in libro, quod Gallico ser- rnonn compositiim inscribitur : Histoire literaire de la Erance arant le donzieme stecie, Paris 1840. 8., T. III, p. 453. scriberet: „niie autre poeste saliriqtie, dont Hildebert est fautenr, eet dirigee eontre favarice univereeUe; elle eei intitulee de nutnmo. Le Htre fait peneer au dit dee monne* iou * Philippe-le -Bel ; muie ia /n tatire est phu gene- rale, elle s elend ti toute la cori up /ion , d lous les desordres, dont fargemt est le prm- <•//»'■• Btc. In Ltpeienei autem codice, qui extat in bibliolheca Lipsiensi Paulinm s memdemicm Nr. 1306. fol.. inscribitur boc carmeu „lncipit euttm qd ( nmn euewe quidem^ virtutie epueeulum Mrnmudi/' non Mmurien, ut Leg e eru* p. 2092. e Joachimi F elleri Catal. bibl. Paoliaae Lips. p. 299. n. 29., ul videtur, p. 2092. retulit. Quis aatem ille sive Ha- nmeiue «ive Mauriemt* fuerit, ignoro, quum pwribus poetis medii aevi nomen Mauritiu* fuerit Vid. l .eyser p. 424. nr. XLVI. p. 4'J7. nr. LXXVIII. p. 788. nr. IX. Mirum tamea est, quod etiam aliud carmen de Mieem, de quo vid. supra p. 85. n. V. in aliis codd. Hildeberlo , in aliis Mmuritio cuidam Senonenei vel Vetro Mauritio Venerabili tribuitur, vid. Eeys. p. 424. XLVI. In Marburgenei codicc denique ac Bruxellensi saec. XII., quae aetas non multum ab auctoris ipsius aetate videtur abesse, nulla prorsus in- BCriptio extat. Neque in carmine ipso auctor quidquam dc sc ipso prodidit, nisi quod et orationis vitia el quantitatis ac sententiac permultae Christianum eum poetam medii aevi saeculi fere XII. fuisse produnt, qucm nescio quibus rationihus motus Oehlerus in epistola quadani ad me data in Elandria vel in Erancia septeu/rioua/i quaerendum esse suspicetur. Quae quum ita sint, valde difiicile estdicere, a i /uo poeta Chrietiano medii meot koe emrmen sil profectum. Hildeberli illud esse propterea non admodum improbabile est, quoil el orationi ejus convenil et idcin quum multis aliis in carminibus, tum inprimis in <•(), quod cst l)e exilio suo uvaritiam atquc invuliam perstringit, quae fere summa DOStri quoque carminis est. Multo autem diflicilior est altera quaestio, quam nlem \'ir 1). Uermmnnu* mibi in Analect. Catal. 1. c. instituendam proposuit, de indagando foute, unde ea, quae de Orplieo sunt qumegue mu.rimam parlem carminis complectuntur, haueta esse rideantur. Nam quum in quihusdam locis juniorum grammaticm um et tnedii aevi tcriptoribu* carmen Eucani, veteris illius poetae Komani Orphei noinine inscriptum com- memoretur ez eoquc vel sinauli versos, vel verba, vel sententiae afferantur, Vir Cl. Her- mannus in Analecl. Catal. p. 28. confessus est, fuisse quum suspicaretur, te illud cmrmen ipeum ui cod. Mmrburgenei reperiese , sed quaecunque ex illo ajferrentur, fruetra ee in suo carmme i /iiaesisse. Quani posteriorem sententiani Hermanni, in qua omnis vis ar- gumentaniii ac concludeudi videtur esse posita, oninihus testimoniis in utramque partem hic aiTerendis examinandisque primo loco persecuturi sumus. Ac primum quidem quod Hermannue <le liuoani Orpheo se olim suspicatum esse confitetur, de quo 1. c. conferri jubet Lil. Oyrald. T II. p. 239., Eabric. Bibl. lat. T. II. p. 150., Weichert de L. Varii el Cassii Parmensis vita et carminibus p. 296. , quibus addi potest is, quem alio nomine lauilat, Berger de Xivrey tradition* teratologiquet Paris 1836. 8. p. 20. et 238., id noo tam ad totum carmen referri voluisse videtur, quam ad eam parlem, quae est de Or- pheo. Nara quum Lucanum, quem cannen Orphei nomine inscriptum composuisse collatis illis juniorum grmmmmtieorum et medii aevi tcrrptorum testimoniis vix dubitari posse vi- deatur, admoduni verisimile sit, hanc solam fabulam tractasse, non carmen tnorale, quod vocant, de corrup/o s /a/u teculi, quod ar »;umentum ut primarium noster sihi poeta sumpsit.