librorum MSS. auctoritate pertractatur. Haec tota autem doctissimi illius grammatici grammaticae tractaudae ratio quo melius ab iis, qui res grammaticas tractant. oognosoatur, quum hic liber. quod sciam. uondum usquam editum sit. pauca exenpll ei eo excerpta hic afferre placuit. Pareum enin esse magnitudo voluminis cogit, quod mihi quidem valdc optabilc vidctur, ut aliquando integrum edatur.

E x e m p 1 a.

1} De verbo jacio cum pra epos i tionibus composito. Adjieio, abjicio, objicio, injicio, tlejicio, projicio, rejicio, subjicin, trajieio, Huguicm affirmui csse composita a talibus praepositionibus et hoc verbo jacio, jaeie e< scribenda per duplex ii, quorum primum consonans et aliud vocale et utrumque profercndum, nigj CMfla inetri unum aliquociens subtrahatur, ut antesedens praepositio brevietur. Iterum dicil haec noH esse composita ab icio, icis, ut volcbant quidam ipso teste probans id per ipsorum praeteritum et supinuin hujus verbi ico et per quantitatem prime sillabe ejus, quau produxerunt aliqui, sicut liuereems, qnanquam Priscianus libro decimo eam cen- seai breviandan. Petrme mten Helie de compositione et scriptione ipsorum verborum incedere dubius videtur. 8ic enin dicit, ubi exponil rara in tractatu tertie conjugationis inventa: ,,Abjicie alierrn eoneonmnte debei dici, si tii compositum a jacio; ei vero ab tcio, quod est percutio, tunc per i vocalem debet dici ab icio, idemque de similibus esl dicendum" etc. IIuc Pelrus Helie ante hec verba dicens icio verbum, de quo nihil dicit HuguiHo, idem esse, quod ico, trahens hoc a textu Prisciani libro decimo. (p. 877. P, ) Abieio guogue abjeci faci/, conicio, conjeci, inicio, injeci, proicio, projeci. IneenUur tmmen eham eimplex ido, icie, unde Virgiliue duodecimo Eneguluin Ictum jam fedus ei omttee Composite leges. u Haec Priscianus. Modus hic loqucndi vidctur supponere, (juae praedicta siut ab icio Priscianum sencisse et hoc etiam commentator suus satis innuit Petrus Helie in verbis jam praedictis et secundum hoc per unum i forent seri- benda, sicut et scripta invenhmtur communiter ab antiquo. Sic enim ea scribi tradit Servius oonmentator Virgiki snper quarti libriJSneidum primum versum (^549. P.).' His germaua tita/is oneras atque obicis tiosti ita dicens: „06 corripilur uaturaliler, sicut rejieio re et adicio, sed producuntur plerumque hac ralione, quia i vocalts, quem habe.nt frequentem per declinationetn praeter in consonantis formam transversum, ul objeci, rejeci; ergo etiam anteqiiaiii transeat, interdum fungitur officio consouan/is et preceden- tem /oiigatti faeit." Usque huc Servius, contcstans se in hoc ipso auctoritatem Jubae et cujnsdan alterius, quem ipse nominat (Jeg. non nominat} secutum (^Nullam prorsus auctoritatem in nostris editt. Servii allatam animadvertimus; quare auctorem nostrum pleniorc Servii exemplo, quale olim illud fuit, quod Danie/is dicitur, usum apparet) et ita ex unius ore trcs unam sententiam inveniuntur amplecti. Qui de compositione nihil tansentes indistincte censent pracdictam per simplex i scribenda. Quae si veraciter a jacto componuntur, ut rationabiliter aflirmat Huguitio, per ipsorum praeteritum et supinum, videtur secundum Servium subtractum unum auctoritate veterum euphania (leg. euphonia) causa in multis locis. Firmum autem aliquid et fixum de compositione praedictorum et jam ipse exprimit Prisciantis, dum libro decimo quarto Qp. 995. P.) scripturam debitam hujus verbi ejicio ponit , ita dicens „e in appositione et conpositione invenitur ante b. d. g. I. m. n. r. et ante v. et ih /oco consonau/ium positus, ul ebibo, ebutio, edo, educo, egero, e/imo, eludo, emineo, emico, enarro, enervo, enodo, eripio, eremo, eveho, etoco, ejicio." Usque huc Priscianus. Haec pro tanto maxime dicta sunt, ut seiatnr vetus scriptura. quae invenitur per i simplex, in verbis praemissis auctoribus

9