multos fore videbam, qui Latina quoque carmina medii aevi, quae edidisscm, non digna cditionc habituri essent, quippc in quibus ut maximam parlcm ex imitatione ortis ncquc domestica illa ac nativa via ingenii spiraret, qua classicoruni poetarum Latinorum, qui vocantur, carmina praestarent, ct scrmo latinus medii aevi barbarie corruptus multum a pristina puritate ct suavitatc orationis Latinae abcsset, tamen his ego reprehensionibus ul) edendis carminibus illis non dcterritus sum, non quod prorsus injustas eas haberem, sed quod nequc omni ex parte veras esse putavi ct graviorcs ctiam causae me, ut arbitrabar, ad edenda ca impulcrunt. Nam primum quidem in carminibus latinis medii aevi non tam verba spectanda sunt, quam res. Atque hac quidem ex parte permultae possunt esse rationcs, quare ejusmodi carmina nequaquam contemncnda putemus. Nam quum ccrtissimis tcstimoniis demonstrari posse videatur, studium poeticae latinae medio aevo non ita jacuisse, ut mulli opinantur, multae res a poetis illius aetatis vel solis tractatae sunt, vel melius, quam a scriptoribus, quas si cujus interest e fontibus ipsis cognoscere, per hos solos cognosci licet. Quare ct ad historiam medii aevi et ad literas moresque ejus penitus cognoscendos poetae illi plurimum conferunt. Interdum etiam factuni est, ut poetae illi poetarum Latinorum classicorum carminibus ad sua carmina cxornanda usi in aliud ea argumentum transformaverint, undc exemplum illud, e quo suum carmen composuerunt, periit, cujus reliquiae velut ex naufragio collectae hac una ratione ad nostram memoriam pervenerunt, cujus rci nos insignc exemplum attulisse videmur in Commentariis nostris p. 98. XXI. Dcinde historia poesis latinae medii acvi ejusque necessitudo cum veterc poesi Germanorum, quac maxima est, hoc modo optime cognos- cilur. Dcnique ad historiam latini sermonis quum universam, tum inprimis medii aevi melius cognoscendam non parum illa carmina conferunt. Neque ego sic existimo, omnia ea, quac apud mcdii aevi poctas singularia sunt vocabula, dictiones et structuras, quae apud antiquiores poetas latinos non reperiuntur, medio aevo demum csse inventas ac pro barbaris inusitatisque habendas, sed extare in iis multa vestigia antiquioris sermonis latini partim e vulgari lingua Romana ductas, partim e poetis Romanis, quorum opera temporum injuria perierunt. Sed quod de his et multis aliis ejusmodi rebus olim Polyc. Lcyser. de ficta medii aevi barbarie multa praeclare exposuit, cum quibus compa- randa est ejusdem praefatio in Historiam Poelartim et Poemalum medii aeri Ilalae Magdeb. 1721. 8., nostra autem memoria Vir Cl. Jac. Grimm in praefatione libri, qui inscribitur: Lateinische Gedichte des X. und XI. Juhrhitnderts, herausgegeben von Jac. Grimm nnd Andr. Schmeller. Gotting. 1838. 8., satis copiose acuteque disputaverit, nolo ipse plura hic addere, ne praefatio justum modum exccdat. Quam- quam autem difficile est scire, utrum ejusmodi carmen alicubi jam editum sit, an non, quum non omncs bibliothecarum latebras perscrutari liceat, ut unum alterumve ejus exemplum rarissimum uspiam ab incunabulis artis typographicae profectum investi- getur, tamen omnia ea carmina, quorum in iis quidem libris, qui mihi praesto fuefUnt, nullam mentionem factam vidi, pro ineditis habui et, si digna mihi editione viderentur, edidi notis brevibus additis, quibus vel librariorum menda tolluntur, vel loci obscuriores explicantur, vel, quantum mea mc memoria in ea re adjuvit, antiquiorum poetarum versus afferuntur, quos, ut fit, poetae medii aevi vel integros repetiverunt, vel imitati sunt, ut Virgilii, Otidii, Horatii, Jucena/is. Persii, Lueani cet., deniqtte fontes rerum ipsa-