MQueſtio ſum impaſſbilia adinnicẽ. Mon. n. albedo patitur a nig dine:neqʒ eↄ. Ex pᷣncipijs aũt nbl polſer ſun terent᷑ adinuicẽ: vt ſic reducerent᷑ ad aliqð mediʒ. Sed hec dubitatio vt dicit hic Voc. ᷓ. de facili põt ẽt eſſe ðʒ ſniam phyloſophi:qꝛ phũs poſuit p̃ter duo ꝛia tertium pꝛinn. vt pʒ p phyſicoꝝ qð eſt mã. Sic ergo vnũ ʒᷣuoꝝ põt pati a reliquo inq;tum mã ſubiecta vni pꝛioꝝ a reli- quo patit᷑. Sʒ alij poſuerunt mãm eſſe alteꝝ ʒꝛicx. Nð nõ recte dictuʒ eſt: qꝛ mã eit cõe ſpm qᷓꝛioꝝ. Jubiectum autẽ 5ꝛioꝝ nemini eſt ʒꝛiuʒ · ⁊ defecerunt in hoc ꝙ dicũt oĩa eſſe ex Zꝛjs. Tuʒ pᷣmo qꝛ pᷣma gnã prioꝝ ſunt bonũñ maluʒ · Semp.n · alteꝝ ʒrioꝝ eſt vt Pᷣuatio ⁊ ſic hʒ rõnẽ mali. i ergo oia eſſent ex prijs: ſequeret ꝙ oia in ſe ha berẽt defectnʒ ⁊ maluʒ. Qð eit falſuʒ. qa iñ coꝛporibus celeſtibus ⁊ in ſubſtãtijs ſepꝑaus nõ reperit᷑ corruptio nʒ malnʒ. Tum 20.ga talis poſitio nõ ↄnenit poſitioni alioꝝ

phyſicoꝝ.qa quidã phõꝝ nõ poſuerunt bonũ ⁊ maluʒ eẽ

pᷣnꝛßʒ poluerüt id qð eſt bonuʒ tñ eſſe pᷣnn reꝝ. Auitñ etiã vt dicit hic phũs defecerũt:qꝛ nõ determinauerunt qũo bonnʒ eẽt pᷣnnreꝝ: vtruʒ.ſ. vt finis aut vt fœꝛma:aut vt mouẽs. Nec. n·tria hit rõnẽ boni⁊ ꝑfecti. Non autẽ materia que nõ ꝓſficit᷑ niſi per foꝛmã. Añ phũs de ea nõ facit hic mẽtionẽ in ſpãli. Empedocles vero poſuit aliqð bonnzʒ eſſe pꝛinn reꝝ · vʒ amoꝛẽ. Bʒ deficiẽter: qꝛ poſuit amoꝛẽ eſſe pᷣnn duplex. noꝰ vt mouens: qꝛ hʒ vnire ⁊ ↄgregare · Alioo ſicut mã. Poſuit.n. amoꝛẽ eẽ ptẽ mixto

ru:qꝛ lʒ idẽ poſſit eſſe ᷣncipiuʒ ſicut mouens ⁊ mãᷓ: non tñ ᷣm idẽ ⁊ eandem rõnẽ.nam ignis põt eſſe mouẽs ᷣm

foꝛmam⁊ mãle pᷣnnᷣm mãm: non aũt ſᷣm ideʒ: qꝛ mo⸗ uens inqᷓ;tũ hmõi eſt in actu:mã vero inquãtũ hmõi eſt in potẽtia. Viñ opʒ alſignare 5ᷣʒ quid amoꝛ eſt pᷣn vt mo uens ⁊ ſᷣmn quid vt mã. Dð tñ p̃dictus phũs nõ poſuit. Defecit ẽt in hoc ꝙ poſuit litẽ eſſe pꝛinm:qꝛ lis hʒ rõnes mali. Sʒ vᷣm recte opinãtes vtẽt ipſe ↄcedit ſolũ pᷣnn bʒ rõnem boni. Sʒ Anaxagoꝛas poſnitpn pᷣnn eſſe bonum yt monẽs.ponit. n.intellectuʒ eſſe bnn:qui intellectus ſꝑ

mouet. Sʒ etiã ipſe defecit:qꝛ intellectus mouet gr̃aali

cuius. vʒ ꝑp finem. ñ opʒ ponere aligð aliud pᷣn pꝑ qð monet: niſi foꝛte diceret ꝙ idẽ eſſet intelligẽs ⁊ intel⸗ lecum: ⁊ qð itellectus moneat ꝑpꝝ ſe ipᷣm. Contrariat ẽt opinio Anzxagoꝛe cõi opinioni alioꝝ phoꝛñi: qui dicebãt pꝛinꝰ reruʒ eẽ ria.non. n. ponit aliqð Zrium intellectui. CCõſiderãduʒ vlterius eſt ⁊0 ꝙ tertio defecerunt ponẽ tes pᷣnn eſſe ðriã in hoc ꝙ nõ oñderunt quò ex pꝛincipijs prijs res ſint. Mꝛimo qꝛ nõ pñt reddere cãm quare ali⸗ qua ſunt icoꝛruptibilia ẽt ⁊ aliqua coꝛruptibilia:cũ ponã tur hᷣnů rerum eſſe ʒria. Contrarietas n. eſt cã coꝛruptibi litatis: a nõ incoꝛruptibilitatis. ⁊0 qꝛ nõ pfit aſſignare vni uerſalẽ cãm generationis. 30qꝛ opʒ eos aſſignare ꝙ alteꝝ prioꝝ ſu pᷣncipalius bᷣncipium: vel ꝙ ſit aliqð pᷣncipalins vtroqʒ ʒrioꝛum. Quod tiñ nõ fecerunt. Unũ.n. Zrioꝛum vt dicius eſt hʒ rationẽ impfecti reſpectu alterius. Auod ſi neceſſe ſit pᷣncipia eſſe ↄtraria: ſequitur ꝙ ſapie pme ⁊ honoꝛatiſſime ſcie ſit aligd ʒᷣrium. Anod rñ eſt falluʒ: qꝛ cõtraria hñt materiã que eſt in porẽtia ad vtrũqʒ Zrioꝝ.

Paincipiũ autẽ pᷣmuimn ⁊ pᷣma lapiẽtia eſt quoddã ima/ teriale: vt fupꝛa ꝓbatuʒ eſt: cũ nullo mõ ſit in poꝰ. QUnde

relinquit᷑ ꝙ pᷣmo pᷣncipio nihil ſi Zrium:⁊ꝙ pᷣme ſciẽtie nõ ſit aliqua pria ſcia:ſʒ ſolum ignoꝛãtia:⁊ hocẽt ſumen⸗ do Zrietatẽ largo modo. Conſiderandũ vlterius eſt 30 ym phm ꝙ incõuemens eit nõ ponere aliquas ſtas ſepa ratas: ⁊ eiiã incõnueniẽs eſt eas ponere ſicut aliqui phi po ſuerunt. Pꝛimũ pʒ:qa ſi non ſint alique be imateriales pᷣter ſbas ſenfibiles:nõ erit bmũ p̃ncipium:ſicut oſtenſuʒ eſt:nec oꝛdo reꝝ qualis aſſignatus eſt: nec generatio Phe

tua nec pᷣncipia qualia ſupꝛa poſuimns. qa non erit aliqð

vle pᷣncipium pᷣmuz hter iſta ᷣncipia particularia ⁊ ſenſi bilia.⁊m pʒ dupliciter. Pꝛimo q;tůũ ad eos qui ponebãt pmõi ſas pẽrè ↄnexionẽ quandã oꝛiginis· ⁊ q;tũ àd eo⸗ qui hoc nõ ponebãt. Qnãtũ ad pᷣmũ· ducit phũs ad quat tuoꝛ incõueniẽtia. Duoꝝ pᷣmũ eſt ꝙ ſpẽs ⁊ numeri quos ponebãt quidã pꝛeter ſ enſibilia nuiluus cãe eſſe videntur

NMona*

Et ſi iint cauſe alienius: nõ videbitur aligd eſſe cauſa mo tus.qa hmõi nõ vident᷑ hẽre rõnem pꝛicipioꝛũ mouen tinʒ. 2m incõueniens eſt. nõ numerus nõ eſt magnitudo Sʒ magnitudo nõ eſt niſi ex magnitudiibꝰ.Añ imnpol⸗

ſibile videt᷑ aſſignare quõ magnitudo ⁊ ↄtinuũ ſunt ex nu

meris qui nõ ſunt ↄtinui:cnʒ ↄtinuum nõ fiat niſi ex cõti⸗ nuis. Won.n. põt dici ꝙ numerus cauſet ↄtinuũ ſicut pᷣn cipiũ motiuũ vel foꝛmale.zm incõueniens eſt ꝙ ſpecies numeri ſint pᷣma pᷣncipia:enz in ſpẽbus non inueniatur ↄtrarietas ᷣm ipſos:ſequit ꝙ non erũt ↄtrãria pma pꝛin cipia:que ponunt factina ⁊ motiua. Et ſi ↄringet nõ eſſe generationẽ ⁊ motũ:qꝛ ſi pᷣꝰpn nõ ſunt monẽtia ⁊ poſte rioꝛa cauſent ey pꝛicipijs: pꝛimis:ſequit ꝙ ſint ĩpo pꝛi moꝛũ p̃nt:nõ ꝗdẽ actiua fed paſiua:ii nõ ſin pᷣn mouen ria. Dð ãt pᷣt eẽ. põt non eſſe· Mñ ſequit᷑ ꝙ gnãtio ⁊ mo tus nõ ſunt etiã ſempitema · Ið ẽ falſum:vt ſupꝛã oſtẽlu⸗ eſt. Ergo ⁊ iq ex quo ſequi?. vz ꝑꝙ pᷣ pnꝰ nõ fint mouen tia. ꝙm ĩconneniẽs eit ꝙ nullus iftoꝝ dicere pot qd facit mãm eſſe vnũ aut animã aut coꝛpus ⁊ vli foꝛma ⁊ cuius eſt foꝛma:niſi dicat g monẽs hoc facit: ſicut pꝛa dictuʒ eſt in.3o. hunus. Species aũt numeri nõ hñt rationẽ mo⸗ uentis:cũ non ſini uppoſita. Actiones. n. ſunt ſuppoſitoꝝ vt inpꝰ huus dict eſt. CConſiderandũ vlteriꝰ eſt· 4 ßᷣm phm circa ſinẽ huiꝰ capli ꝙ ponẽtes pᷣn pᷣnn eſſe nu⸗ merũ mathematicũ: vt pyctaßoꝛici poſnerũt: ⁊ ſc ſilj ali am nãʒ ↄſequentẽ puta poſt numeꝝ magnitudinẽ:⁊ poſt magnitudinem ſenſibilja: ⁊ dicẽtes cuiuſlib nãe eſſe alia pᷣnꝰꝛ vtputa alia numeroꝝ alia magnitudinũ.⁊ alia nume roꝝ ſenßbiliũ:tales faciũt ſbam vniuerſi eſſe incõnexam ʒ ſine oꝛdine:ita ꝙ vna pars nihil ↄferat ad aliaʒ: ſiue ſic ſit: ſine non ſit. Et ſimiliter faciũt multa pᷣnꝰ ĩconnexa. Bʒ hoc eſt icõueniẽs:qꝛ entia nõ volũt male diſponi. Diſpo⸗

ſitio. n.eſt tñ nãlium:⁊ eſt qjlis optima põt eſſe:cũ opti⸗

miſit optima ꝓducere ᷣm Ppꝛiam eoꝝ capacitatem. Et poc videmus in ſingulis: vz ꝙ vnũqðᷣqʒ eſt optime il⸗ poſitionis in ſua nã.nde multo magis opʒ hoc extima re in toto vninerſo. Sed pluralitas pꝛincipatuum nð eſt quoddaʒ bonũꝛſicut non eſſet bonum g eſſent diuerſe fa milie inoꝛdinate in vna domo:que inuicem non cõicarẽt⸗ Unde relinquit᷑ ꝙ totũ vninerſum eſt ſicnt vnus pꝛinci⸗ patus ⁊ vnum regnũ. Et ita opʒ ꝙ oꝛdinet᷑ ⁊ regatur ab vno gubernatoꝛe ·Vnde finaliter ↄcludit pus g eſt vnꝰ pꝛinceps totius vninerſi.ideſt pꝛimum monens penitus mobile pꝛimum intelligibile ⁊ pꝛimum optumum ponũ appetibile:quod ſupꝛa vocanit denm:qui eſt benedictus in lecnla ſecnloꝝ. Nec omnia Doc. S. vᷣm ſententas tex tualem pßi. CConſiderandũ vlterius eſt quinto ꝙ Sco tus in pᷣꝰ ſententiaꝝ.di.⁊.pꝛobat tiñ vnum eſſe deum ſe⸗ pteʒ rationibus. Qnaꝝ ſex adducit Antonius Indree in vltima queſtione huius duodecimi libꝛi. C Pꝛima ra- tio umit᷑ ex intinitate intellectus dei. ¶ Secũda ex inũini tate ſue vdiuntatis. N Tertia ex infinitate ine bonitatis. CMuarta ex infinitate iue po. ¶ Quinta ex neẽitate ef ſendi. C Sexta ex oĩmoda oipotentia eins. C Septima

quã nõ adducit ⁊ntoniꝰ Andree ſumit᷑ ex rõne ifimti ab

ſolute. C Pꝛima igit᷑ ratio ſic bꝛeuiter foꝛmatf᷑. Maʒ in tellectus diuinus inelligit pfectiſime vnũqðqʒ intelligi bile. vʒ oibus modis quibus eſt intelligibile. Ged ſi eẽnt plures dii vtpnta a ⁊ bꝛ a non intelligeret perfectiſſime b. Ergo intellectus eius non eſſet infinitus. Et per conſe quens non eſſet deus. Pꝛobatio minoꝛis· Si ipſum a in telligit b. ant ergo intelligit b per eſſentiam eius: aut nõ⸗ Si fecundum fequitur ꝙ non cognoſcet b perfecuſime cum b ſit cognoſcibile per eſſentiã eins. Mihil n.pfectiſſi me cognoſcitur niſi cognoſcat᷑ per eſſentiaʒ eins: vel per aliquic perfectius in quo ſua eſſentia includit᷑ perfectius qᷓ; ipſa ſit in ſe. Sed cum b per vpotheſim dataʒ ſit deus: eſſentia eins in nullo includit᷑ perfectius qᷓ; in ipſob. Si gůt detur pꝛimũ.vz ꝙ a cognoſcit b per eſſentiã ipſius b. ſequitur ꝙ actus inteiligendi ipfius a erit quid poſterius naturaliter eſſentia ipſius b. Omms enim actus cogno· ſcẽdi qui non eit idem cum ſuo obiecto: eſt eo poſterioꝛs