Lec.6

eſt ſupꝛa in quarto huius.q.⁊ ar.⁊. 2 equit᷑ in pho ⁊ Doc. S. ibt entia K. 1EC nd Um ꝙ bonuz ſeu op timũ totius vniuerſi extrinſecũ nõ ſit tm̃ vnũ Cui nihil ſi Zriuʒ qð eſt pꝛiceps vninerſi quẽ phus deñ appellat. mã ſi deus eſſetvnus. vl hoc eſſet accipiẽdo vnũ pꝛo pꝛincipio numeri. vel accipi endo vuum tranſcẽdẽtes. Mõ p̃n:qꝛ quantitas nõ pdicat de deo. Meqʒ ſcõᷣmꝛqꝛ tale vnuz dicit pꝛinationeʒ. Sed pꝛiuatio deo nõ ↄpetit cum dicat iperfectionẽ. Vrgo de⸗ non dʒ dici vnꝰ. CT P⁊. Plura ſunt pꝛima pꝛin. r80 ſunt plures pꝛinceps pꝛimi. As pʒ:qꝛ bona ꝓcedunt a pꝛio bono. Mala vero ab aliquo pᷣo pꝛino ꝓcedunt. Sed nõ a pꝛio pꝛinꝰ bono. Ergo a pꝛĩo pꝛinꝰ malo. Et ſic ſũt plura pꝛima pꝛinꝰ. C P zo · llud qð eſt melins eſt po nẽduʒ. Sʒ meliꝰ eſt ponere pſures deos qᷓ; vnũ. Oð ſic pʒ · Mã ponere plura bona meliꝰ eſt q; ponere vnũ tm̃.

Vum ergo deꝰ ſi bonꝰ:meliꝰ eſt ponere plures deos qᷓ; ynũ tm̃. ¶ 40. Bunttres ꝑſone ĩ diuinis. yʒ pf filius ⁊ ſpũs ſcũs. Iʒ qlibʒ ẽ deꝰ. Ergo ſit tres dij. T P.V. vnꝰ agẽtis eſt vñica actio:⁊ vnꝰ actiõis eſt vnꝰeffectus. ʒ plures ſunt effectus diſtincti in toto vniuerſo. Ergo plura ſũt agẽtia ẽt pꝛia. Et ꝑ ↄñs ſunt plures dij pferti qꝛ ab xno nõꝓcedit niſi vnũꝛſicut bono ñꝓcedit niſi bon.

—

CP. 6. Deꝰẽ agẽs ꝑ itellectũ. Sʒ agẽs ꝑ itellectũ agit

xfoꝛmã ſus · gů ergo ĩ iteſlectu diuino fit vnati foĩa: ie

quit᷑ ꝙ nñvnũ ꝓducit effectuʒ. ʒ ↄſtat ꝙ ſunt płes ⁊ di uerſe res ẽt ꝓducte ꝑ creationẽ. Relinquit ergo ꝙ nõ ẽ vnꝰ ſolus de ſiue pꝛiceps cõ̃itatis totiꝰ vninerſi. N F.· 2. Arguit rõne platonis. Mã cœẽ ens ꝑ ꝑticipationẽ: re/ ducit᷑ ad aliqð pꝛins qð eſt tale ꝑ eſſentiã. Sʒ hõ ⁊ equꝰ ſũt entia ꝑ ꝑticipationẽ. Ergo recucunt᷑ ad hoiĩeʒ ⁊ equũ g unt ens ꝑ eſſennã. Sʒ ea que dir entia nõ ꝑ ꝑticipatio nẽ ſed ꝑ eſſentiã vocant dij. Ergo plures ſunt dii: ⁊ non vnꝰ tm̃. Et ſic idẽ qð pꝛiꝰ. CP 3o. Si deꝰ eſſet vnꝰ aut eius vnitas differret realr ab eius bonitate:aut rõne tiñ aut foĩalr. i pᷣn:ſequit᷑ ꝙ deꝰ nõ erit vn⸗ qꝛ in eo eſſet ↄpoſitio ꝓlium:⁊ ꝑ ↄñs eſſent ples dii:qꝛ qcꝑꝗd ẽ in deo eſt deꝰ· Pi ꝛꝛaut talis ratio hʒ fundamẽtuʒ iñ re: ant nõ Si non: ſequitur ꝙ eſt caſſa ⁊ vana ſine chymeriaca. Bi ſic:ſequit᷑ idẽ qð pꝛiꝰ.vʒ ꝙ ĩ deo erit ↄpoſitio ẽt ex nã rei Sivero dicat tertiuʒ:ſequit᷑ etiã g ĩ eo erit ↄpoſitio ſoĩa liter. Et ꝑ ↄñs foꝛmair erũt ples di. CP.. Dens aut eſt in oibus entibꝰ pꝛioꝛ pꝛioꝛitate oꝛiginis: aut nõ. Ion pt dici pꝛinꝛqʒ ſic filiꝰ nõ eſſet deꝰ:qꝛ nõ eſt pꝛioꝛ pꝛioꝛi⸗ tale oꝛiginis. Gʒ eg pꝛioꝛ eſt p̃ filio pꝛioꝛitate oꝛiginis: cũ filiꝰ ꝓcedat ⁊ eſſe accipiat a pre.i det᷑ ⁊mñ ſequit᷑ ꝙ plures poterũt eſſe du:qi plura ſunt que nõ ſunt prioꝛa pꝛiorilate oꝛiginis qualibʒ creatura. ¶ Pio. Scðʒ phy loſophũ in lib. methauroꝝ ⁊ in ⁊0 de aiat tũc vnũqðqʒ ꝑ fectũ eſt:qi p̃t ꝓducere ſibi ſimile. Iʒ ds eſt perfectiſi mꝰ. rgo potuit ꝓducer aliũ ſibi ſimiſẽ. Motuit: ergo fe cit:qiĩ ꝑpetuis nõ differunt eẽ ⁊ poſſe: vt pʒ inzꝰ pßy ⁊t etã ſupins adducinʒ eſt. Relinquit ergo ꝙ non eſt vhus pꝛinceps ſine deus:qui totũ mundum gůbernat.

FES5ẽ phs i ſine huiꝰ libri ibi. Entia vo j volũt male

diſpõi.Plalitas ãt pꝛicipatuũ mala. Tinꝰ ergo p̃nceps.

Poi nen döm ꝙ tñ eſt vnũ. optimum . eſpon deo bo iotn vniuerſi: qð eſt pꝛi ceps eius. vʒ deꝰ oĩinm reꝝ ↄditoꝛ ⁊ redemptoꝛ. nod Pbat ÿᷣm phm tali rõne elicitine. Mã oĩa que ſunt in vni nerſo ſunt oꝛdinata adinuicẽ: dum quedã qbuſdã deſerui unt: vt inalio articnlo deductuʒ eſt. Sed ijla que dinerſa lunt in vnũ oꝛdinẽ nõ ↄuenirent: niſi ab aliquo vnd oꝛdi⸗ nrent᷑. Welius.n. oꝛdinant᷑ in vnũ oꝛdinẽ ꝑ vnuʒ deuʒ c; ꝑ multos: qꝛ pluralitas pꝛincipatuũ mala. Anius.n.ꝑ ſe vnum eſt cã.it multa nõ ſunt canſa vniꝰniſi ꝑ accidẽs inq;tum.ſ.ſunt aliquoꝰ vnum. Pum ergo id qð eſt pꝛin

ſit pfectiſimũ vt ſupꝛa patnit ⁊ ſit ꝑ ſe ens ⁊ nõ ꝑaccidẽ Opʒ P pꝛimum omnia reducens in vnum oꝛdinẽ ſit vnñ

tantum:qð eſt ipſe deus. Panc etiam rationem odducit

etha. Doe. S. in pꝛima harte.q.II.ar. z. Ft eſt tertia ratio vbi addycta. Adducit antem ibidem duas alias rationes. Ausarum pꝛimns ſumitur ex ſimplicitate dei. Nam ic vñ ſingulare eſt hoc aliquid:nullo modo eſt multis cõicabi⸗ le. Id.n.vnde ſoꝛtes eſt homo.poteſt, cõicari multiſ. Sʒ id vnde eſt hic homo non poteſt cõicari muſtis ſec vni tantum. Bi igit ſoꝛtes ꝑ iliud eſſet homo per qð eſt hie homo.ſicui non pñit eſſe plures ſoꝛtes.ita non poſſent eſſe plures homines. Sed hoc ↄuenit deo. vʒ · ꝙ ᷓᷣm ideʒ eſt deus ⁊ hic deus. cum ipſe ſit ſua natura ⁊ juum eſſe· gr g0 impoſſibile eſt plures eſſe deos. C Alia ratio dpoc. S. bidem ſumitur ex infinitate perfectionis del. Mam deus ↄpꝛehendit in ſe totã perfectioneʒ eſſendi. gi ergo eſſent plures dii opoꝛteret eos vᷣm aliquid differre. E r⸗ go aliquid conneniret vni. quod non cõueniret alteri. Et ſi hoc eſſet pꝛinatio ſine imperfectio non eſſet ſimpliciter perfectus. Si autẽ hoc eſſet perfectio quedam ſic alteri eoꝛum deeſſet.⁊ ſic non includeret omnem perfectioneʒ eſſendi. Impoſſibile ẽ igit eſſe plures deos. Ainde n an⸗ tiqui phyloſophi quaſi ab ipſa veritate coacti ponentes ꝑꝛimum pꝛincipiũ infinitã poſnerũt vnũ tantũ pꝛncipiũ Mec ille ibidem. ¶ Alia ratio ſumi poteſt er rõne vniꝰ ſiue ex vnitate dei ᷣm Doc. B. vt ipie adducitvbi imme diate ſupꝛa ar. 4 dicens. IMã vnum dicit ens indiuſuʒ. lð ergo ẽ maxie vnũ qð ẽ maxie ens ⁊ ẽ mayie idiuii. Vtrũqʒ autem competit deo. Eſt.n.maxime ens inquã tum non bʒ aliquod eſſe determinatũ per aliquã natura; cui adueniat. ſed eſt ſuuʒ eſſe ſubſiſtens omnibus modis indeterminatũ. Eſt etiã ens maxime indiuiſuʒ.inquãtuʒ neqʒ diniditur actu neqʒ potentia ᷣm quẽcunqʒ moduʒ dinifionis.cum ſit omnibus modis ſimplex. M elinquit᷑ ergo ꝙ dehs non ſoluz eſt vnus.ſed maxime vnus. ec ile. ¶ Et ibidẽ ad pꝛimum ſic ait. ⁊ icet pꝛiuatio ᷓm ſe non ſuſcipiat magis ⁊ minns.tamẽ jm ꝙ eius oppoſitũ recipit magis ⁊ minns etiam ipſa pꝛiuãtiua dicuntur ʒ magis ⁊ minns · Socunduʒ igit g aliquid eſt magis di niſum vel diuiſibile vel minus vẽl nullo modo 5ᷣm poc aliquid dicit᷑ magis vel minus vłl maxime vnũ. Pec i⸗ le. Ct ibidem ad ſic ait. Aicet omne ens ſit vnum per ſuam ſbam ⁊ eſſentiam: vt dicit᷑ in quarto huins. non ta men equaliter ſe habet ſba cuiuſlibet ad vnitatem.qꝛ ſba quoꝛũdam eſt ex multis ↄpoſita quoꝛũdam vo non. hec ille. CEt ſi argnat᷑. lud eſt magis vnum quod eſtvnũ re ⁊ ratione foꝛmaliter ⁊ ex natura rei.q; illud quod eſt vnumn re differẽs rõne aut ex natura rei. Gʒ in deo eſt di uerſitas rationis ᷣm Doc. G.in materia attributoꝛum ⁊ formalis ſine ex natura rei Vᷣm ſcolã ſcotiſtarum. Ergo in deo non eſt ſumma vnitas. Et per conſequẽs non eſt ma ximevnus. nod tñ ↄcludit quarta ratio adducta. Cdi cendum ꝙ illud eſt magis vnum in quo nulla eſt diuerſi tas ſed omnimoda vnitas.qᷓ; illud in quo eſt aliqua plu⸗ ralitas ſi tale eſſet dabile. Modo mhil eſt dabile in quo non ſit dinerſitas rationis aut fundamentalis qualitercun qʒ ſit indiuiſibile. Vnde argnmentum p̃ſupponit fallum. CVerumti pluralitas rationis attributalis non preiu dicat ſumme vnitati abſolute ⁊ ſimplicitati dei. qꝛ talis diſtinctio non eſt foꝛmaliter a inheſiue ᷣm doc. J.ĩ ip ſo deo · ſed in intellectu noſtro.licet ſit in deo fundamen raliter non ꝙ ſit in eo diſtinctio fundamentalis. ſed in eo eſt fundamentum ſimpliciſimum ⁊ vnum qð coꝛreſpò det dinerſitati ⁊ diſtinctioni rationum in itelectu noſtro. Vnde non eſt in deo pluralitas quantum ad eſſentiã fun damenti.ſed quantum ad coꝛreſpondẽtiã ⁊ obiectiue.qꝛ eſt canſa veritatis plurium ↄceptionum imperfectarum in intellectu noſtro. Conſiderãdum autem eſt hic pꝛi⸗ mng vᷣm phyloſophum ꝙ phiantiqui vario modo erra⸗ uefunt circa naturã pꝛime ſe immãlis. Auidam.n.di⸗ rerunt omnia pꝛincipia eſſe contraria. Alii vero dixerunt principia eſſe quaſdã naturas ſine ſbas ſeparatas. Illi er⸗ go qui poſuerunt pꝛincipia eſſe contraria errauerunt vt dicit hic phyloſophus in tribus. ꝛmo in hoc g di⸗ cunt res eſe ex contrariis. quia contraria vᷣm ſe accepta 8

Leca

mur ſuth bo in vr m ſifmt ſmn es i nyolẽ s* defei nuli.2 tinem mon wouet. gius.y qmot kum: cio pire CLöſe tn jißre ga un urjn luts: