6..
Queitio
⁊ ſine oꝛdine: ſʒ ola aut plura eoꝛum que faciunt oꝛdinata ſunt. Bic ãt non eſt de ßuis ⁊ beſtijs:qꝛ parũ ꝑticipãt de oꝛdine · Mñ multũ iuenit᷑ in eis qð caſualr accidit. Et hoc
iõ qꝛ paruã affinitatem hñit ad rectoꝛeʒ domꝰ qui intẽdit bonuʒ cõe. Sic ẽt in toto vniuerſo ita diuerſi gradus oꝛ
dinis repiunt᷑. CConſiderãdũ vlteriꝰẽ ⁊0 5ʒ oc. S. ⁊ elicitiue ex pho in ſa ꝙ oꝛdo duo regrit.ſ.oꝛdinatoꝛũ di ftinctionẽ ⁊ ſua cõicãtiã diſtinetoꝛũ ad totuʒ. Qnãtum ad pn ideticiẽter eſt oꝛdo ĩ oĩbꝰq̃ ſunt in vninerſo.ſʒ qᷓ;tũ ad ſcðm eſt qdẽ oꝛdo indeficiẽter in aligbꝰq̃ ſunt ſupꝛema ⁊ ꝓrima pᷣ pꝛinꝰ.ſicut ſbe ſeꝑate ⁊ cõꝛpoꝛa celeſtia in qbꝰ nihil accidit caſualt pᷣter nãm. In aliqbꝰ ãt deficit.ſ.qcoꝛ poꝛibꝰcoꝛruptibilibꝰ in qbus iterdum aliqd accidit caſu pꝛeter naturã: ⁊ hoc ꝑpꝑ remotionẽ a pᷣꝰ punꝰ ſꝑ eodẽꝰ ſe
hte. Mec ille. Mñ manifeſtuʒ eſt ꝙ vnaqueqʒ res nq̃lis
B n
4.
oꝛdinat᷑ ad bonuʒ cõe pᷣm ſuã actioneʒ debitã ⁊ nãlẽ. Qñ illa que nunq; deficiunt a ſua actiõe vᷣbita ⁊ nůli hit œĩa cõicantia ſua ad totuʒ · la vo q̃ aliqũj deficiunt ab actiõe debita ⁊ nãli: non hñt oĩa ſua cõicãtia ad totuʒ: ſicnt ſunt iſta ĩferioꝛa:lʒ hẽant oꝛdinatoꝛũ diſtinctionẽ vt dictũ eſt.
¶CLonſiderãdũ vlteriꝰeſt zoßᷣm Doc. S.in p̃ꝛpte.q.48
ar.⁊.in coꝛꝑe ꝙ ꝑfectio vninerſi regrit ineqᷓlitatẽ eẽ in re- bus: vt oĩs bonitatis gradus ipleat. Eſt ãt vnus gradus vonitatis vt aliqd ita bonnʒ ſit: ꝙ nũq; deſicere poſſit. Ili ns ãt gradus bonitatis eſt vt ſic aligd bonũ ſit qð a bono deſicere poſſit. Qui ẽt gradus in ipſo eẽ ĩueniunt᷑. Vue/ dã.n.ſunt q̃ͥ ſunʒ eẽ amittere nõ pſit: vt ĩcoꝛpoꝛalia. ue dã vero ſunt que ſuũ eẽ amittere pñt: vt coꝛpoꝛalia. Si⸗ eut igit ꝑfectio vninerſitatis reꝝ regrit vt nõ ſoluʒ ſint en tia ĩcoꝛpoꝛalia ſʒ ẽt coꝛpalia:ita ꝑfectio vninerſi regrit vt ſint quedã que a bonitate ðᷣficere poſſint: ad qð ſegtur ea interduʒ ðᷣficere· In hoe ãt ↄſiſtit rõ mali: vt.ſ.aligd deñ ciat a bono. Nñ manifeſtum eſt ꝙ in rebꝰ malũ iuenit᷑: ſi cut ⁊ coꝛruptio · Nã ⁊ ipſa coꝛruptio maluʒ quoddã eſt. Rdec ille · Et ibidẽ ad tertiũ ſic at. Deus ⁊ nã ⁊ qðcũqʒ agẽs facit qð meliꝰeſt in toto:ſʒ nõ qð melius eſt in vna
quaqʒ ꝑte niſi ꝑ oꝛdinẽ ad totuʒ. Ipᷣm ãt totuʒ qð eſt vni
uerſitas cr eaturaꝝ meliꝰ ⁊ ꝑfectiꝰ eſt ſi in eo ſint q̃dã que a bono deficere prit:que iterduʒ deficiũt deo hoc nõ ĩpe
diẽte. Tuz qꝛ ꝓnidẽtie nõ eſt naturã deſtruere ſʒ ſaluare
vt dvoñ dicit. ʒ capło de di.no. Ipſa ãt nã reruʒ hoc hʒ vt q̃ deſicere pit quqʒ deficiãt. Tũ qꝛ dicit Aug. in En⸗ chiridion ꝙꝙ deus eſt adeo potens ꝙ ẽt bñ põt facere de malis.ñ multa bona tollerent᷑ ſi deꝰ nulluʒ malũ ꝑmit teret eẽ. Mon ergo generaret᷑ ignis niſi coꝛrũperet aer: ʒ ↄſeruaret᷑ vita leonis niſi occideret aſinus: neqʒ ẽt lau daret᷑ inſticia vindicãs ⁊ patiẽtia ſufferẽs ſi nõ fuiſſet ini⸗ quitas. Nec ille. Idẽ dicit ibidẽ. q.47 ar.⁊. ¶õſiderã dů vlteriꝰeſt 4 m Doc. S.2c. q. 9x·2.1. ꝙ cum d in ⁊ de celo ⁊ mũdo ꝙ ſi vnũ ʒꝛioꝝ ẽ in rerũ nã ⁊ reliquũ poc põt itelligi dupir: vᷣm ꝙ de actuali eẽ p̃ꝛioꝛum loqui poſſumus duptr. Mno ſimplr ⁊ vᷣm ſe ⁊ in ꝓpꝛio eẽ. Et ſic nð opʒ ꝙ ſi vnũ ʒꝛioꝝ eſt ĩ acru:ꝙ reliquum ſitĩ actu. Aliooin oꝛdine ad ꝑfectionẽ totiꝰ vninerſi. Et iſtoꝰ ſi vnñ eſt in actu: opʒ ⁊ reſiquum eẽ in actu:qꝛ alr nõ eẽt pfecta ↄtinentia vninerſi. Et lʒ relatiua poſita ſe ponãt ⁊ oppoſñ ia ſint relatina: iñ hoc veꝝ eſt ſi ↄſiderent᷑ oppoſita qᷓ;tuʒ ad itẽtionẽ cõem oppoſiti vel 5ꝛij. Sed ſi ↄſiderẽt oppo ſita vel ʒꝛia qᷓ;tů ad res ſubiectas illis itentionibꝰſi non ſꝑ poſita ſe ponnnt vt dem̃ eſt:niſi in oꝛdine ad ꝓfectionẽ totius vniuerſi. Et licet in pᷣ thopicoꝝ dicat᷑ ꝙ quot imo dis dr̃ vnum oppoſitoꝝ:tot modis dr̃ ã relquum: hoc tñtenet tm̃ in oppoſitis in quibus eſt eadem ratio multi plicationis: ᷣm Doc. S. in ⁊2. q. 9ꝛ· ar.⁊. ad pꝛimum.
igit ⁊ ad ſcðm admittunt ſo Ad pMmum iensesin obiectionibꝰ adpi
cipulo ibidẽ adducunt᷑. CAd tertius vero dõm pʒ doc. Pein de vi.q.⁊.ar.i1.ꝙ duplex eſt ſilitudo. Mã q̃dã que attendit᷑ ex eo ꝙ aliqua duo ꝑticipãt vnum: vel ex eo ꝙ vnum hẽt hitudinẽ determinatã ad aliud:er qᷓ. de vño ad alteꝝ per ĩtellectum cõpᷣhẽdi poſſit. E ttalis diminuit diſtantiã. Alia eit ſiliudo que attẽdit᷑ ᷣm ↄuenientiã pꝛo
Nona
poꝛtionum alicuiꝰ ꝓpoꝛtionalitatis. Et talis ſilitudo non diminuit diſtantiã:qꝛ ſiir inuenit᷑ in multã ⁊ parum di⸗ ſtantibꝰ. Mon ãt maioꝛ eſt ſilitudo ꝓpoꝛtionalitatis iter dno ⁊ vnumꝛ⁊ ſex ad tria:q; iter duo ⁊ vnum ⁊ cẽtuʒ ⁊ quinjginta. Et i ĩfinita diſtãtia creature au deum ſilitu⸗ dinẽ pꝛedictã non tollit. Nec ille. CSed replicabat diſci
pulus. Mã ſi eſſet ſimilitudo creature ad deum:maxime
eſſet ſimilitudo analogie fm ſcolam voc. S. Sed non põt eſſe analogia dei x creature· Mam in omni analogia hoc accidit ꝙ vnum ponitur in diffinitione aiterius: ſicut ſpa in diffinitione accidẽtis: vel vnũ eoꝝ ponit᷑ in diffiniti one vtriuſqʒ: vt ſpa in diffinitione quãtitatis ⁊ qualitatis ßm Doc. S. in p̃? ꝑte.q.iʒ. ar. ·⁊ ar.io.in coꝛpoꝛe. Er in tertio ſententiaꝝ di.ʒz · q.1.ar.i.q.⁊.ad pᷣn. Et pᷣ gẽti les cap.z⁊. ad 6 m. Gʒ deus non ponit in diffinitione crea ture:qꝛ ſic diffinitio nõ eſſet ꝑ notius:nec creatura pomt᷑ in diffinitione dei:cũ deus nõ diffimat᷑. Similiter nec ali quid eſt quod ponatur in diffinitione vtriuſqʒ. Ergo nul la poteſt eſſe ſimilitudo analogie ſiue ſimilitudo pꝛopoꝛ
tionem alichius ꝓpoꝛtionalitatis in deum ⁊ creaturas.
CAd hoc reſpondet Doc. S.in de vi.q.⁊.ar.il.Ad 6n dicens:ꝙ nulla ratio ꝓcedit de cõitate analogie que acci pitur ßᷣm̃ determinatã habitudinẽ vnius ad altex. Nunc enim opʒ ꝙ vnum ponatur in diffinitione alterius ſicut ſba in diffinitione accidentis vei aliquid vnũ in diffmito ne duoꝝ:ex eo ꝙ vtraqʒ dignoſcunt per habitudineʒ ad vnũ tertiũ: ſicui Wᷣa ponitur in diffinitione quantitatis ⁊ qualitatis · Mec ille· Analogia aũt que eſt dei ad creturã nõ attendit᷑ ᷣm talẽ habitudinem ſed ᷣm ↄuenientiã dua rũ ꝓportionũ alicuius ꝓpoꝛtionalitatis: vt declarat. M. S. vbi imediate ſupꝛa in coꝛpoꝛe dicẽs ꝙ ſicut triplex eſt ↄueniẽtia ᷣm ꝓpoꝛtionẽ: ita dupleꝝ attendit analogie cõi tas. Eſt.n. quedã cõueniẽtia inter ipſa quoꝝ eſt adinuiceʒ ꝓpoꝛtio eo ꝙ hiit determinatã diſtantiã vel aliquã habi tudinẽ adinuicẽ:ſicut binarius cũ vnitate eo ꝙ eſt eiuſ du plum. Alia eſt cõuenientia que eſt nõ dnoꝝ inter que eſt ꝓpoꝛtio ſed magis duaꝝ adinuicẽ ꝓpoꝛtionũ.ſicut ſena⸗
rius ↄuenientiã hʒ cũ quaternario ex hoc ꝙ ſicut ſenari? eſt duplũ trinarij:ita quaternariꝰ eſt duplũ bmarij. Mꝛi
ma ergo ↄuenientia eit conuenientia ꝓpoꝛtionis. Fecun da vero eſt connenientia ꝓpoꝛtionalitatis. nde ᷣm mo dũ pꝛime cõueniẽtie inuenimus aliquid analogice diciuʒ de duobus quoꝝ vnñ ad alteꝝ hʒ habitudinẽ: quam ſba ⁊ accidens habent. Dñqʒ vero aliquid dicitur analogice 5m modũ cõueniẽtie ſecũde:ſicut hoc nomẽ viſus dicit᷑ de viſu coꝛpoꝛali ⁊ ſpirituali ⁊ itellectu:eo g ſicut viſus eſt in oculo: ita intellectus eſt in mẽte. Quia ergo in hijs que pꝛimo modo analogice dicuntur opʒ eſſe aliquã de⸗ terminatã habitudinẽ inter ea quibus eſt aliquid per ana logiã commune impoſſibile eſt aliquid per hunc moduʒ dicere analogice de deo ⁊ creatura:qꝛ nulla creatura hʒ talem habituchinem ad deum per quam poſſit diuina ꝑ⸗ fectio determinari. Sed in alio modo analogie nulla de⸗ terminata habitudo attẽditur inter ea quibus eſt aliquid
per analogiã cõmune. Et ideo m illum modũ nihil pꝛo
hibet aliquid analogice dici de deo ⁊ creaturis. Sed ta⸗ men hoc duplr contingit. nandoqʒ.n.illud nomen im
pottat aliquid ex pꝛicipali ſignificatione in quo nõ poteſt
attẽdi ↄuenientia inter deũ ⁊ creaturã etiaʒ inodo pꝛedi⸗ cto:ſicut in oĩbus que ſymbolice dicunt᷑ de deo: vt cũ di cit᷑ leo vel ſol:qꝛ in hoꝛuʒ diffinitione cadit mã que deo attribui nõ poteſt. Qñqʒ vero nomen qð de deo ⁊ cres/ tura dicit᷑ mhil impoꝛtat ex pꝛicipaltſignificatione qð attendi poſſit pꝛedicte conuenientie modus inrer creatu⸗ ram ⁊ deum:ſicut ſunt oĩa in quoꝛũ diffinitione nõ clau⸗ dit defectus neqʒ dependẽt a inã ſᷣm eſſe:vt ens ⁊ bon ⁊ ſimilia.Mec iie foꝛmalr.de quo ẽt dictũ eſt ĩ pᷣcedẽti q̃ſtione ar. 4ad tertiũ. Que omnia adducta ſunt ꝑE eo qui doctrinam beati Thome raro videre poſſunt ꝓpter penurias ad materiam de analogia inter deum ⁊ creaturam:⁊ ad materiamn de vniuocatione ſen analogia entis:de quã diffnſe declaratũj