non mouetur voluntas ad quancunq; pſecu tonem vel fugam vt expientia docet nec iali quo efficitur ad ipſum trianguluʒ m ſe. licʒ pot affici ad cognitõnemde triangulo Wò tra iſtam conckonem inſtatur pꝛimo quia ʒ auguſtinuʒ de trinitate libꝛo nono.caꝰquar to etiam libꝛo decimo. partes imaginis ſunt equalis ambitus. quantum enim capit mẽo⸗ ria tamũ intelligentia. vt quantũ intelligen⸗

tia tm̃ capit volũtas.igi᷑ quicquid ẽ obiectũ

—„

intellectus ⁊ volůratis ⁊ econuerſoigirur ob iectum voluntatis nihil addit ⁊c. ¶ Becun⸗ do ſie quia quicquid cõuenit velle quocunq;

gctu volendi cadit ſb obiecto voluntatis:ſed

omne ens de mundochtingit velle ⁊ quicqͥd

cdit ſb obiecto intellectus · igitur quicquid

cadit ð obiecto intellectus cadit etiam ob

iecto voluntatiſfoꝛmalix per conſequenſſũt cquales ambitus. Ma· patet. ꝓbo mioꝛem

quia poſſum velle cuilibet contento ſub ente

naturam ſuaʒ ſicut boui aſino⁊ camelo⁊ n toſ uamquantitatem⁊ ſic de alhs igitur.

„—

[Tertio ſic. quia bonum còueniens nobis ⁊hmico eſt foꝛmale obiectum volũtatis. ſcd bonum quod ↄuertitur cum enteẽ eſt omẽ ü⸗ lud quod continetur ſb ente eſt bonum con⸗ ueniens: ſi non nobis tamen amico nio ſcʒ deo igit᷑&. Ma. patet. Mi. pbat᷑. quia bo⸗ num aut eſt conueniens deo quiditatiue ſiẽ bonum ſuum veldemonſtratiue vel fluciti- ne ſicut bonumn creatum· igitur ⁊c Ad pꝛi mum hoꝛum dicendumꝙ compandò vnum ⁊ idem obiectũ ꝓut eſt in memòꝛia ad ſeipſů vteſtĩ intelligenria? voluntate.ſic voluntal ⁊ intelligentia ⁊ memoꝛia ſumt equalis am- bitus quantum enim eſt obiectum in intelli gentia:tantũ eſtin memoꝛia⁊ volůtate ſicut foꝛtes tantus eſt in foꝛo quantus eſt in cho⸗ ro⁊ in choꝛo.ß comparando vnumt idẽ ob iectum ſᷣm rõnem boni ad ſeipſum pᷣm ròem ßm quam eſt adequatũ obiectũ potentie itel·

„ V

ectiue tũc nec ratones obiectiuales ſunt c

lis ambitus. Nec rõnes potentiaꝝ tenden

tiũ in obiecta.⁊ ideo dicitur ꝙ enſinquanuʒ

ens eſi obiectum intellectus ⁊ non bonum in quantũ bonũ. Et ſic reduplicatio que negat de bono aut negat᷑ de ipſa raròne pꝛimitatiſ immediatònis aut ratione pꝛimitatis adeqᷓti onis. Nã ròne pꝛimitaris immediatònis. q omne bonũ immediate põt inelligi igit᷑ ròne pꝛimitatis adequarònis ideo fit reduplicatò Nũc augꝰ vultꝙ potentie ſunt equalis am⸗ buus in obie ctis immediatðis ndautẽ in ob

iecio adcquatònis· ¶ Ad ſecũdũ dicoꝙ om

ne ilud quod ↄingit velle ſicut ilud qð km

ſc terminat actum volendi ⁊ inquo km ſe eſt ratio terminandi etiam omni alio excluſo ta le quid cadit ſb foꝛmali obiecto voluntatis: modo dico ꝙ non omneens ↄtingit iſto mõ velle. Quãdo dicis ꝙ poſſum omni emti vel

e naturam ſuam ſicut boni bonitatem ⁊ ſic

de alhs. dicendumq talia non poſſumus ſi

cut ilia que hmſe terminant actum volendi:

⁊ in quibus ſm ſe fit ratio terminandi actuʒ volendi: ſed ſolum ſicut materialia obie cta volumtatis: quia cuʒ talia non ſunt ama bilia niſiamoꝛe concupiſcẽtie ⁊ ſint bona ex terioꝛa que ßʒ ſe ordinantur ad bona intrin ſeca ſicut vel ad nutritònem vel ad poꝛtatò⸗ neʒ ſicut equuſ. Et ſicut natura cqui? bouiſ

volita eſt vt obiectũ materiale: ſed nutritio

⁊poꝛtatio vt obiectum foꝛmale. Vnde ſi bo num nature cuiuſlibet poſſit eſſe obiectů foꝛ

maliter volitum a voluntate hm ſe tunc naiu

ra buffonis eſſetfoꝛmaliter politaiæ igniſcõ buſtio ignis inferni: natura lepꝛe⁊ cgloꝛ fe⸗

bꝛilis. d Acd tertiũ dicendumꝙ duob?mõis

dicitur bonum conueniens appctenti vela⸗ mico appetentiſ. vno modo foꝛmaliter ſicut

bonitas eſſeutialis vel accidentalis appeten

tis vel amici eius. Et quod ſic eſt conueni⸗ ens poteſt eſſe foꝛmale obiectum voluntatii hoc autem mõ non oĩa contenta ſbente ſunt conuenientia volenti vel amico eius vt de ſe paret. Alio mõpbt eſſe bonũ eniens appe tenti nd obiectůfoꝛmale volůtatis ſed mãle

tm̃ qð patet ex hoc vel amico eiuſ non foꝛma liter ſed cauſatiue vel repꝛeſentatiue eomõq

opa alicuius repꝛeſenant perfectõnem eius ⁊qð hoc modo eſt conueniens appetenti nõ ẽ obiectũ foꝛmale volũtatis ß mãle tm̃.quod pi ex h. qꝛſiẽĩſiogiſino ſpeculatiuo mediũ pʒ rdem foꝛmal obiecti a quo ſpecificgtur ac tus ⁊ hitus illud aũt de quo ↄcludit᷑ hʒ rdeʒ mãlis obiecti. ic in ſilogiſmo pꝛactico non appetẽs bonũ ↄueniẽs appetẽti vel ei ami

co bonũ inqᷓ; ↄueniẽs cauſaliter vł lucitiue

appetit illud vt concluſum quodã ſilogiſino pꝛactico in quoẽ mediũ aliqd foꝛmalr exiſtẽſ in appetente vel eius actio. Et ideo illud er⸗ trinſecũ erit eius obiectũ mãle:ſed illud ex⸗

trinſecũ inexiſtẽs appetemi erit foꝛmale ob iectũ ⁊ mð volumdiaqᷓ ſunt⁊ habem cõ⸗ placentiã in eis ꝓpler bonũ diuinum. Ethᷣ modo confoꝛmamus voluntatem noſtram volũtaridiuie in volito nõ ſicur in volito foꝛ maliter ß mãliter cuiuſfoꝛmale obiectũ è bo

num diuinum. ¶ Quantum ad ſccůdũ.de

differentia actuum iſtarum porlſn⸗ plex opinio. ꝛima obinio ꝙ intelligere