Nectio

vbiſupra. Ad terciũ argumentů dicendũ eſt ꝙ Bloſa illa eſt ſuſpecta et ab antiquis magiſtris negata Ad quartũ declaritate faciei dñi in transfiguratõe dicendũ ꝙ fu⸗ it in ea vere⁊ realiter:tñ per miraculũ⁊ nõ per aliquã foꝛmã ĩmanentem coꝛpixp̃i ſiẽ erit in coꝛpoꝛibus gloꝛiſicatis poſi reſur⸗ rectõem.et fuit ille vulgur eiuſdem ſpeciei cum fulgoꝛe coꝛpoꝝ gliſicatoꝝ non tñ ita pfectꝰ ſic claritas vie aſſimilatclaritati pa trie. non tamen fuit in totoꝓfundo coꝛꝑis ſed in ſupficie tantũ.⁊ ſic non eſt impoſfibi le idem coꝛpus foꝛe opacũ intrinſecus⁊ lu cidum in ſupficie Dð aũt dicit glo. Bede ꝙ fuit ymaginaria rep̃ſentatõ: dicit ꝓ tãto quia fiit ymago⁊ figura glificatõnis futu re. Ad quintũ de vulneribus ⁊ cicatricibꝰ in coꝛperp̃i poſt reſurꝛectiõem dicendum paliud ẽ loqui de cicatricibo ⁊ aliud ð vul⸗ neribus ſiue de diſcõtinuatõe carnis in coꝛ poꝛe xp̃i.nam ꝙfuerunt cicatrices omnes doctoꝛes cõcedunt Sed de vulneribus vl diſcõtinuatõe plane hoc negat Albertus. imo hoc repugnaret gloꝛificatõni que non erit ſine integritate nature Neceſtcreden/ dum ꝙ thomas miſerit manus ſuas intra latus vp̃iqꝛ hoc fuiſſet temerarium in aplo er infirmů in dño ſed verũ eſt ꝙ latus teti⸗ git ⁊ cicatrices vidit vnð ad aſpectũ vlneꝝ credidit et nõ ad tactum ⁊ ideo dictum eſt ei quia vidiſti me⁊ẽ̃. Et addit albertꝰꝙ ci⸗ catrix non affert diffoꝛmitatẽ niſi ꝙ můtat ſitum vel figuram membris.ſed cicatrices in xpᷣo fuerunt ita ſubtiles ꝙ hoc non ſecet Vñ ᷣm Auguſtinũ vl. ð ci.dei:c:xix · huiꝰ modicicatrices vulneꝝ manebũt in marti ribus ſine quacunqʒ diffoꝛmitate. ĩmoad decoꝛem quaſi quedã inſignia victoꝛie ſue: Et ſic ꝓbabiliter tenetur ꝙ cicatrices ſunt ⁊ ſemper manebunt in coꝛꝑe xpi ſicut dicit ſctũs Thomas ſuꝑ terciũ ſententiaꝝ diſt:

xri.articulo penul.ꝙ autẽ vulnera ibi nõ fu

erunt dicit beatus Augꝰ li.vi.queſtionuʒ ↄtra pelagianos Sciant inquit qui has qᷓ ſtiones ꝓpoſuerunt. xpᷣm non vulnera.ſed ſigna vulneꝝ cicatrices diſcipulis demon ⸗ ſtraſſe que tunc falſe eſſent. ſinulla vulne ra pꝛeceſſiſſent Sctũs thomas ſupꝛa q̃ꝙrto queſtione xxiiij:articlo aũt vltimo in ſolu tione ſcdiargumẽtitenet. ꝙ in xp̃ofuitaꝑ⸗

tura vulnerum⁊ ſolutio ↄtinuitatis recõ ⸗ penſata per maioꝛem decoꝛem gloꝛie et ꝙ thomas tetigit vulnera Lectio ſeptima— enim ſ pũs ſpiez non liberabit

maledictũ a labijs ſuis qm̃ re⸗ num illius teſtis eſt deus ⁊ coꝛdis illiꝰſcru

tatoꝛ eſt verus.⁊ lingue illiꝰ auditoꝛ. Om̃

ſpũs domini repleuit oꝛbẽterꝛaꝝ et hoc qð ↄtinet omĩa ſciam habet vocis) ¶ Puc

uſqʒ docuit ſapiens qualiter hõ virtuoſus

oꝛdinare debet in deum ſuas affectões Hic aũt exequit infoꝛmare qũo debet in deũ oꝛ⸗ dinare ſuas locutões. Et circa hoc ſicꝓce⸗ dit. Pꝛimo docet vitare maliciã loquendi in generaliſ Scðo quedã vicia loquendi diſuadet in ſpecili.ibi. Cuſtodite igit᷑ vos Tirca pꝛimũ duo facit Pꝛimo oñdit ꝙ ma

liloquꝰ nõp̃t euaðre ipunitꝰĩ iudicõꝑcul pe ſue tergiuerſionẽ. Scðᷣo ꝙ non põt eua/

dere impunitus per culpe ſue occultatõem ibi. ꝓpter hoc qui loqui ¶ Circa primum duo facit Pꝛimo oſtendit ꝙ iudeꝝ ſuus ha

bet de eo plenariã cognitõem. Secũdo ſue

tante noticie aſſignat ratõem ibi. Quoniã

ſpũs dñi.⁊c̃. ¶ Circa primũ adhuc duo fa

NMam primo oſtendit ꝙ iudex pctõꝛis mali loqui habet ad bonos ſummã pietatẽ: Se⸗ cundo ꝙ ſeruat ad malos iuſtam equitateʒ ibi.et non liberabit maledictum. Dicit er/ gopᷣmo ſic. Benignus eſt ſpũs ſapieet põt ly ſpũs accipi dupliciter notionaliter ꝓſpi rituſancto iuxta illud Joh · xx. Spiritus veritatis qui a patre ꝓcedit ille teſtimonũ

phibebit ð me · eẽntialrp tota trinitate que

eſt deus iuxta illud.iiij. Spũs eſt deꝰ ⁊ eos qui adoꝛant eum in ſpũ? veritate opoꝛtet adoꝛare. Et ſiue vno mõ accipiat᷑ ſiue alio modo.benignus eſt ſpũs ſapie A

Eſt em̃ bemgnus iuſtos exaudiẽdo.malos

reducendo.cũctos recte regendo de pꝛimo in ꝑſalmo. Exaudi me dñe qm̃ benigna eſt

miſericoꝛdia tua. Eſt etiam benignus ma/

los reducendo. Juxta illud Roma:ij. Ig. noꝛas ꝙ benignitas dei ad penitentiam te adducit De tercio Lu.vi. Benignus ẽſu⸗ per ingratos ⁊ malos Et Mat. v.ſolẽ ſuũ