ſolatiũ lapfoꝝ aloꝝ · ij. de ola. ꝓfa.i. Ipſa eſt pᷣuia veri luminis.iij· de ↄſo la ꝓfa.i Eteius ethoꝛtatio eſt recta ſii auctoꝛitate digniſſima.v · de cõſola. ſa.i. Sie 3ᷓ pʒ ꝓpoſitio declarata que dicit Philoſophie ſeruias opoꝛtet. Sed diteres · Muid mihi ꝓdeſt phia ſi fatuz eſt. Quid mihiꝓdeit phia ſi veus rectoꝛ eſt. Quid mihiꝓdeit pßia ſi caſus imperat ¶ Ad hoc reſponder Seneca. xij epla ſua. Siue ineroꝛabili lege fati nos ſtringãt.ſiue deus arbit niuerſis ciicta diſponit. ſiue caſus actiões humanas ſine oꝛdine ꝑmiſ cet.ad pue phie inſiſtendũ eſt. Phia em̃ nos tueri hʒ. hec em̃ erhoꝛtat vt libent deo placeamꝰ vt ip̃m ſeq̃mur vt ↄtinue foꝛtune reſiſtamꝰ? vt caſũ feramꝰ. Licet nũt oẽs homies ᷣm Ziriſto.pꝛimo methaph.natura ſcire deſiderãt.tñ pauci de qᷓ doloꝛ eit phie vacant. qð ideo cõtingit qꝛ plures omiſſis delectationib- interioꝛib. ad delectationes refugiũt coꝛpoꝛales. Mõ tñ opoꝛtet delectatiões coꝛpoꝛales eſſe eligibilioꝛes interioꝛibqꝛ delectationes coꝛpoꝛales ĩpediũt a ſũmo bono· interioꝛes aũt ad idꝓmouent. Vnde Woerius iu tractatu de ſũ mo bono dicit. dolere debent qͥ delectationib ſen ſualib detinent᷑ bona in⸗ terioꝛa omittẽdo. ã dediti bonis ſenſualib ſũma bona nõ attingũt Muos pomines ſenſuales Woetius.iiij.de conſola.pꝛoſa.iiij. cõparat veſi ptilionib dicens. Nequeũt em̃ oculos ſuos tenebꝛis aſſuetos ad lucẽ ꝑſpicuæ veritatiſ attollere.ſimileſq; ſunt auib quaꝝ intuitũ nox iluminat dies excecat. Etl homiues ſenſuales ⁊ vulgares non magnificent nomẽ phiæ.ſed magis blaſ femant nihilominus tñ ipſa phia in ſua dignitate ꝑſeuerat teſte Seneca xiij. epla ad Lucillũ. Nunqᷓ; inualeſcetad tantũ malitia neq; ad tantũ exceditur 3 ptutes vt nõ nonpßie ſacrũ ⁊ venerabile ꝑmaneat. ed diceres phari nõ aleo qꝛ pauꝑ ſum.ſed ſi diuitias habuero totũ me phiæ dabo.⁊ hoc videt᷑ rõnabile.qꝛ natura ꝑ ſe nõ eſt ſufficiẽs ad ſpeculandũ.ſed opʒ cibũ ⁊ potũ ⁊ reliquũ famulatũ pᷣexiſt tꝓ tãto ſacerdotes in egypto habitꝭ neceſſarijs ꝓptadmirari ceperũt phari. vt diẽ ariſto·.methaph. W dec excuſario rõne pauptatis nõ valet. audi Benecã· xvij epla ad Lucillũ qͥ dicit. Nõ ẽ q́ nos pauptas a phia reuocer · tolerãda em̃ eſt fames quã tolerauerũt quidam ĩ ob ſidionibus. Et quid aliud erat pᷣmiũ patientie il.oꝝqᷓ; in arbitrium nõ cade re.inimicoꝝ· quantomagis eſt qð ꝓmittit᷑ ꝑpetua lihertas · nullius hominis timoꝛ.⁊ qð animũ liberat a furoꝛib· multis em̃ ad philoſophandũ obſtitere diuitie. Paupꝑtas aũt expedita ſecuraẽ:ſi vis animo vacaripauꝑſis opʒ. aut auꝑi ſimilis. qꝛ non poteſt ſtudium ſalutare fieri ſine cura frugilitatis.frugi⸗ jitas aũt eſt volũtaria paupras · hec Seneca. Veꝝeſt ig ad philoſophãdũ exigunt᷑ neceſſaria.ſed ſufficiũt homini pauca.nõ em oʒ futuꝝ felicem deũ ter e ⁊maris eſſe. q natura paucis minimiſq; ↄtenta eſt. exſcðo ð ↄſolatiõeꝓſa v Pꝛoijce ergo oia a te⁊ ad phiam magno curſu totiſq; virib attende. Mee Seneca.x vij.epla ad Aucillũ Phie ergo ſeruias.opʒ yt tibi ↄtingat vera li dertas. vttibi ↄtingat va ſecuritas vt tibi innoteſcat felicitas· vt par des fi as. ⁊ pᷣcipue vt in aduerſiratibꝰ⁊ tribulationib poſitus ꝑipᷣãm piſſime ↄſu⸗ leris exẽplo Boetij quẽ phia in exiliũ relegatũ ab oĩbybonis pulſũ dignitatib? ʒ exutũmultis miſerijs afflicrũ dulciſſimẽ ↄſolabat᷑. De cuius phie ↄſolatio⸗
ne agitin libꝛo Woetij qᷓ intitulat᷑liber de ↄſolatiõe phie—. ad pñs no d anteqᷓ; ad litte
ſtraẽ intẽtio. Mec ſufficiant de introcuctiõe huiꝰ kbꝛi. Se ite riccedamꝰ qnq; ſůt pmittida · Viimũ decã ſuſceptuois· Scᷣmð cãis
3
—