ami⸗ du

MM

üte⸗ 3 udẽ mvo udũ:

cet te stem⸗ uſito⸗ unq;

a do⸗ ere:ftu

et vt en

eſt cũ ringik. t nimia Illaq⸗ Aignita nö ami⸗ pmit/ 35; pꝛo/ uö pſen⸗ deris: et quipru⸗ ens inue ittit: ca⸗ iſtaq̃ſüt udo ⁊pꝛu .Oiac es. Lůigi omia ſeci Impuud ent'eſt:q o oibus es ſicut ſe e. Duoem t vnů ſine proſcit. ticia repu erbia aco

attuoꝛ diui 6

coꝛpoꝛis ye udenter do ſi aliquido abentnie pte ſepens

me ſupẽis

„

— 0 1. ₰ L.. 0—ℳ

.

vu

Acd fratres in heremo

ſu ſollerter illudit: donec ipſũ egredientẽ agnoſcit. Tunc vero muſtela deluꝑ aſcen ⸗ dit: inſidias tendẽs:vt cũ ſerpẽtꝭ caput vi⸗ derit:capitalẽ vindictã ſumat de hoſte quẽ nunqᷓ; diligere potuit. Pꝛouocatus itaq; ſerpens:extra cauernę foꝛamẽ caput emit tit:⁊ cũ nihil deoꝛſuʒ videat:verſo gutture reſpitit ſurſuʒ. Sʒ muſtela cernẽs tempus optatũ dentes impꝛimit citra venenũ:ſicq; abſq; periculo inimicũ occidit. heęc eſt eĩ pᷣma ſerpentis aſtutia: in qua frẽs mei mũ di ſapiẽtes notant᷑:qͥꝝ pꝛudẽtia nõ in cęle ſtibus ſed in terrenis tota verſat᷑: quibus diabolus in vmbꝛa mutabiliũ reꝝ alludit: alludẽdo decipit: decipiẽdo occidit. Et ne foĩte valeãt aſpirare ĩ ipſis terrenis cupidi tatibus:ſepe eos cogit expirare. Scða pꝛu dentia in ſerpẽte eſt: ꝙ qñ in aquã deſcẽde

re cupit:venenũ reponit in loco tutiſſimo:

ſed recedẽs ab aquis iteꝝ reſumit venenũ. hec em̃ veſtigia ſerpẽtis młti ſequunt᷑:qui

poſt abrenũciationẽ mũdanę ↄuerſt atiõis:

poſt habitũ ſanctę religiõis:poſt iuramẽtũ

4. Petri ⁊. ſãctę ꝓfeſſiõis:poſt agnitionẽ ſanctę veri⸗ tatis:reuertunt᷑ ad venenũ pꝛauę ↄſuetudi nis:quibꝰ melius eſſetveritatẽ nõ agnouiſ

ſe:qᷓ; poſt agnitionẽ retroꝛſum abire. In 6

em̃ vno fratres imitari debemꝰſerpentẽ:qꝛ

venenũ deponit:ſed nõ qꝛ iteꝝ venenũ re ⸗

umit. Tertia pꝛudẽtia ſerpẽtis eſt:ꝙ vete⸗ rem pellẽ ꝑ ſingulos annos exuere didicit: quã depoſiturꝰ anguſtũ foꝛamẽ inquirit: ꝑ

qð tranſiẽs cũ doloꝛe pellẽ derelinqt: ſciẽs

qꝛ pelle depoſita pulchꝛioꝛ apparebit. Per

hoc eĩ frẽs mei dat᷑ intelligi: vt ⁊ nos pel⸗

lem vitioꝝ deponamus:⁊ ꝑ foꝛamẽ ſtigma

tũ chꝛiſti trãſeamus:⁊ tunc pulchꝛioꝛes ap

Lud.19. parebimus. Per B foꝛamẽ diues ille zacht nus intrauit: qũ oĩa bona ſua paupibus ero⸗ Xuq. 7. gauit. In hoc foꝛamine maria illa meretrix in domo ſimonis:meretricis habitũ depo ⸗

ſuit: ⁊ ploꝛãs ad pedes ſaluatoꝛis: veſtẽ ſi⸗

bi innouauit. Quarta ſerpẽtis natura eſt:

ꝙ dũ ledi quęrit in capite:vt vitã cõſeruet

totũ coꝛpus ad ꝑcuſſionẽ exponit: qꝛ licet

coꝛpus ꝑcutiat᷑:ſi caput illeſum ſeruare po ⸗ terit: damna tñ moꝛtis nõ patit᷑. Sic ⁊ nos

cũcta nobis aduerſantia amoꝛe capitis ſu⸗

ſtinere nõ timeamns:vt ĩ btã vita quieſce

re valeamus. Sic enim fecit petrus pꝛo eo

in cruce ſuſpenſus: ſic ⁊ bartholomęus vi⸗

uus decoꝛiatus:ſic ⁊ paulus eapite trunca

et dei gratia me coadiuuante fauoꝛatꝰ non

Bermo IIII

mus: ſc etſtephanus lapidib? vulneratus:

ſic ⁊ laurẽtiꝰin craticula aſſatꝰ:ſic ⁊ vᷣgo illa ſanctiſſima agatha retoꝛta ĩ pectoꝛe: 5ᷓ glo⸗ riant᷑ ſic amputata ꝛſic vulnerata: ſic affli⸗ cta perducebat᷑ ad carcerẽ:⁊ q̃ſi ad epulas inuitata pꝛecibus dño agonẽ ſuũ ſolẽniter cõmendabat.Eſtote ð fratres mei pꝛuden ⸗ tes:⁊ vigilemus in or̃one:patiẽter oĩa toꝛ/

menta poꝛtãtes amoꝛe illius in qͥ ſalus:vi

ta vreſurrectio noſtra ↄſiſtit. Stemus pꝛu- C denter in of̃one. Nam ſicut angeli pure lau dant deñ in regiõe viuoꝝ: ita ⁊ nos q̃ die ⁊

nocte pſallimus dño: debemus cũ ſanctis angelis puritatẽ habere: qꝛ ⁊ qð angeli ꝑ⸗ agunt in celis:ita ⁊ nos monachi facere de bemus in terris. In hac igit᷑ fratres mei ſo litudine ↄſtituti:toto affectu oꝛare debem?

⁊pati. Patiẽter em̃ poꝛtare debemus oia:

nec dicerem pꝛꝑſumamus: Ecce legumina ventoſa ſunt:caſeus ſtomachũ grauat: lac capiti nocet:aquę potũ nõ ſuſtinet pectuſ: cauleſ melãcholiã nutriũt:cholerã poꝛri ac cendũt:piſces mihi nõ ſapiunt. Nolite hec

dicere kratres mei:nolite etiã cogitare.Hõ

em̃ ſcclin reliquimꝰ vt delicate paſceremur

in heremo. Et licet in heremo nõ ſp come⸗

datis lac:butyrũicaules vłlegumina:licet hec nõ ſumatis niſi t̃ diebus ſolẽnibuſ:⁊ illis quibus viſitamini a ſancto ſene epiſco po valerio:ſed cunctis diebus alijs herbaſ crudas: panẽ oꝛdeaceũ ⁊ aquã ſumatis:nõ tñ ſufficit t̃ coꝛpoꝛe abſtinere:ſed etiõ mẽ tem illeſam ſeruare debemꝰ. Eia ð frẽs mei dilectiſſimi:qͥꝝ vita vtputo ſctã eſt:vt mul ti ex vobis viderũt ⁊ audierũt:veni ad ciui tatẽ hipponẽſem;⁊ ſecure ꝑueni: qʒ ibi eps erat ſanctus hõ ille valerius. Mon em̃ tre⸗ debã epiſcopari: ideo ſecure ꝑuenicũ cha⸗ riſſimis meis amicis euodio:ſimplicio:ne⸗ bꝛidio ⁊ alipio: nil mecũ diuitiaꝝ poꝛtãs:

modicũ a pdicto ep̃o ſene valerio fui:q mi⸗ hi dedit hoꝛtulũ in heremo a gẽtibug ſegre gatũ:vbi multo laboꝛe fatigatus echiche cꝙpimonaſteriũ:⁊ cũ longioꝛi anxietate cõ gregaui in vnũ ſeruos deiꝑ nemoꝛa habi tantes:⁊ ſic vobiſcũ pariter viuere cꝙpi Im regulã apoſtolcã oia cõmuniter poſſiden Actl. 4. tes. Deinde placuit ei qui me ſegregauit ðᷣ Sal.1. vtero matris meę:mihi dicere: Aſcende ſu perius:⁊ cũ magna moleſtia factꝰ ſum eß̃s pᷣſpyter. Et qm̃ vobiſcũ eſſe hic nõ—

4