ficꝛum ſemꝑg magis creſcit in inferno quanto plures labunt intalem hereſim
Zrguit᷑. ſeparata habet curam eoꝛum que agun᷑
in hac vita.ergo cognoſcit ea que aguntur in hac vita Antecedens pꝛobat᷑ de diuite epulone. qui cognouit fratres ſuos ⁊ petiuit dici fratribꝰ ſuis vt peccata ca⸗ nerent ne venirent ad talem intollerabilem lðcum toꝛ mentoaꝛum Dm ꝙ non eſt inconuenens dicere ꝙ anima habrat curam de quibuſdam ſingularib· quia de quib uſdam habet aĩma ſeparata cognitõem ꝑ ali⸗ quem quatuoꝛ modoꝛum pᷣus dictoꝛum.⁊ ſic diues epulo habuit curam de ſuis fratribus ne ip̃i venirent ad penam in qua ip̃e fuit. ne ip̃e magis puniretur Vł poteſt aliter dici ꝙ quandoq; habemus curaz de his que ignoꝛamus. ſicut habemus curam de aĩmaby de⸗ functoꝛum. faciendo pꝛo eis ſuffragia.⁊ tamẽ ignoꝛa⸗ mus an ſint damnati an nõ · Vel poteſt dici ꝙ anime damnatoꝝ cognoſcũt aliqua ſingularia ꝑialias aĩas els adueniẽtes. ⁊ ſikr eſt in purgatoꝛio Arguit᷑.aime quandoq; apparẽt in iſtis inferio ribus petẽdo ſuffragia · ergo cognoſcunt iſta inferioꝛa Dm ꝙ hoc fit miraculoſe.vł᷑ fit per operatõnes bonoꝛum vłl maloꝛum angeloꝛum moꝛtuis ignoꝛanti⸗ bus.⁊ hoc quãdoq; ex diſpõne diuina ad terroꝛem vi nentium vł ad inſtructõem eoꝝ
Quoniam autem aia ᷣm duas diffini⸗
ta eſtpotẽtias · que aĩmalium eit ⁊ diſcre tio qð ĩtelligẽtie opus eſt⁊ ßſus ⁊adhucin mo nẽdo ſᷣm locum motum · de ſenſu quidem ⁊ in tellectu determĩata ſint tanta · De mouẽte autẽ quid foꝛte aĩme ſpeculãdum eſt. vtrum vna que dam pars ipſius ſit ſeparabilis aut magnitudi ne aut rõe · aut om̃is aĩma. Et ſi pars aliqᷓ· vtrũ ꝓpꝛia quedã ſit p̃ter cõſuetas dici ⁊ dictas · aut harum vna aliqua ſit
Poſtqᷓ; Areſto.determinauit de tribptibus ani⸗ me.ſ.vegetatiua.ſenſitiua.⁊ intellectiua.hit ↄſequen ter determinat de alia parte anime.ſ.motiua. Et pꝛi⸗ mo ðt de quo eſt intẽtõ ·⁊ ðt ſic. ꝙ quia aĩma diffinita eſt ab antiquis ꝑ potentiam cognitiuam ⁊ motiuam et de eognitiuis iam dictum eſt. quia potentie cogni⸗ tiue ſunt ſenſitiue ⁊ intellectiue.nunc conſequenter di cendum eſt de motiua. ¶ Q ueritur.que ſit rõ ↄꝛdinis. Dõm ꝙ iſta.qͥa potentie cognitiue(de quibꝰ pᷣus dictum eſt)ſunt pᷣn cipium motus localis.quia ergo pꝛius determinan⸗
dum eſt de pꝛincipio qᷓ; de pᷣncipiato.ideo pꝛius de eis
fuit determinandum.⁊ ſic oꝛdine doctrine pᷣus deter minandum fuit de illis bncipijs. que ſunt pᷣncipium potẽtie executiue motus localis.
Arguitur. potentia localr motiua eſt communi⸗ oꝛ potentijs intellectiuis ⁊ ſenſitinis.ergo debʒ pꝛece⸗ dere. Dõm ꝙ in oꝛdine doctrine ſunt duo conſide randa.pmũ ſcʒ ↄmunitas ᷣm ꝙ cõmunioꝛa ſunt pꝛio va ⁊ notioꝛa minns communibus.vt diei᷑ pᷣmo phiſi⸗
caꝛum.⁊ ſic potentia localr motiua pꝛecedit intellect᷑
tercii de Inima
uam ⁊ſenſitiuam. Aliud eſt ratio pꝛincipij.⁊ ᷣm illam rationem potentie cognitiue pꝛecedunt motiuõ.q po tentie cognitiue ſt p̃ncipiũ motus localis. ¶Qneritur. quid ſit potentia localiter motiua in aĩ malibus Dicendum ꝙ potentia localiter motiua eſt duplex. quedam eſt imperatiua ſiue dirertiua mo⸗ tus localis.⁊ tunc potentia localiter motiua eſt intelle ctus ʒ volu ntas in homine vtente ratione.⁊ in alijs aĩ malibus.quia homines non vtentes ratõne mouent᷑ ex ſenſu ⁊ appetitu ſicut bꝛuta. Alia eſt potentia mott᷑ ua executiua motus.⁊ fic potentia localr motiua ſignt᷑ ficat vnam potentiam.que eſt pꝛincipałr in coꝛde ᷣm ꝙ coꝛ ↄtinuatur neruis ⁊ muſculis que ſunt in aĩma⸗ ſi Circa quod ſciendum.ꝙ iſta pꝛincipia poſſunt in animali realiter diuidi.quia in quodaʒ animali w teſt inueniri potentia localis imperatiua abſq; execu⸗ tiua.ſicut patʒ in animalibus habentibus defectum in membꝛis coꝛpoꝛalibus.ſicut contingit in febꝛicitan tibus. In alijs autem econtra eſt potentia motiua ex eeutiua ⁊ non imperatiua.ſicut in fatuis hñtibus vſũ membꝛoꝛum.qꝛ indet᷑minate mouẽt᷑.⁊ ſic ꝓpꝛie nõ mo uentur aliquo imperio · Areſto.ꝗᷓ determinat de vtra q; potentia.⁊ pꝛimo de impatiua motus. ſecundo de executiua motꝰ.ibi( Nunc autẽ)
Pabet aũt dubitatõem mox · quomõ optet ꝑtes aĩme dicere ⁊ quot · mõ em̃ quodã infinite vidẽtur·⁊nõ ſolum quas dicũt qͥdam determi nãtes rõcinatiuaʒ ⁊ iraſcibilẽ ⁊ appetitiuã. hij aũt rõem habẽtem ⁊ irrõnabilem
Bic Areſtoteles tonſequẽter pꝛoſequitur ſuam in tentionem ꝓſequendo de potentia locali motiua impe ratiua.? quia talis potentia imperatiua continetur ſub aliquo genere potentie. ſimiliter etiam executiua Pꝛimo ergo ꝑ modum diſputatõis inquirit diuiſionẽ potentiarum.⁊ pꝛimo pᷣmittit diuiſionem quã pone⸗ bant antiqui.⁊ dicit ꝙ impoſſibile eſt diſtinguere po⸗ tentias anime hᷣm operatões ſpeciales anime. quia ta les ſunt infinite ⁊ indeterminate.ergo opꝛtz diſtingue re partes anime hᷣm operationes in generali.⁊ ſit anti⸗ qui diuidebant potentias anime in ratõnalem iraſci bilem ⁊ concupiſcibilem. Zlij autem diuidunt eas in ratõnalem ⁊ irrationalem
Scm eĩ dꝛñtias ꝑ quas has ſeparant.⁊ alie vidẽtur ptes maioꝛem his dꝛñtiam haben tes · d quibus ⁊ nũc dictum eſt. Vegetatiua ãt que cum plãtis ineſt ⁊ omibus viuẽtibus ⁊ſen ſitiua. quã neq; ſicut irrõnabilem · neq; ſicut rqᷓ nem hñtem ponet qͥs vtiq; facile
Nic Areſtoteles obijcit contra iſtas diuiſiones qᷓ⸗ tuoꝛ rationihus· quarum pꝛima ſtat in hoc. ꝙ mem⸗ hꝛa diuidentia debent euacuare totam naturam diui ſi.ſed ſunt alique ptentie anime que non continentur ſub particulis diuiſionis.ſicut ſunt potentie vegetati
ue ⁊ ſenſitiue · quia potẽtie tales nec ſie rõnales nec irra tionales. net iralcibiles nec ↄcupiſcibiles