n

um

eſſe ſum

di

5

14

6 Zus. Zos. Jeronin.

domeſt cum ſpirituſſanctus non ſit ge⸗ nitus. vtrũ debeat dici ingenitus. Ad auod dicimus ſpiritumſancũ nec geni tum nec ingenitum debere dici. Vnde auqᷓ ad oꝛoſium ait. Spiritumſanctuʒ nec genitum nec ingenitum ſides certa declarat quia ſi dixerimus ingenitum duos pĩes videbimur aſũrmare. Pi au tem genitum duos credere filios culpa

rum. Di em̃ ſolus filius dicit genitus.

ita ſolus pater dicitur ingenitus. eoꝙ abalio nõ ſit. Vnde auꝗᷓ. in. xx. li. de trini. pater inquit ſolus. nõ eſt de alio Ideo ſolus appellatur ingenitus. non quidẽ in ſcripturis.ſed in ↄſuetudine diſputant ium.et de re tanta ſermoneʒ

qualem valuerint ꝓferentiũ Filius au

tem de patre natus eſt.et ſpirituſſan ⸗ ctus de patre pꝛincipaliter et cõmuni⸗ ter de vtroq; ꝓcedit. Ideoq; cum ſpi ritumſanctum genitũ non dicamus. di

cere tamen nõ audemus ingenitum ne

in hoc vocabulo vel duos patres in illa trinitate vel duos qui non ſint de alio

quiſpiam ſuſpicet᷑. Ecce his verbis aꝑ

te oſtendit ſpiritumſanctũ nec genituʒ

nec ingenit um debere dici.

Sð ieronim dicit ſpiritũſan

cum ingenitum quod vider

pꝛcdictis aduerſum

Jeronimtamẽ

in regulis diffinitionuʒ ↄtra pereticos

dicit ſpiritumdum ingenitũ eſſe his v⸗ bis. Bpirituſſanctus pater nõ eſt. ſed igenitus atq; infectus. Mater non eſi.

quia patris eſt · et in patre eſt. ꝓceſſio

nem habet ex patre et non natiuitatẽ. filius autem non eſt. quia genitus non eſt. Ecce his verbis dicit᷑ pirituſſan/ ctus eſſe ingenitus. quod videtur ad ⸗ uerſari pꝛemiſſis verbis auã,

Determinatio ſecundũ diuer ſas acceptões dicit eos locutos

Bev xꝛ iſtã que

videtur repugnantiam de medio ambi gamus dicim ꝙ hieronimus aliter ac cepit nomen ingeniti et aliter aug. Ac cepit enim aug. ingenitum qui vel qð de alio non eſt · et fecundum poc de ſo⸗ lo patre dicit. ieroꝰ vero ingenitum dleit non genitum et ſecundum hoc de ſpiritu poteſt dici.cum ſpirituſſanctus

non ſit genitus.

Ex verbis hiero oſtenditur

x quo ſenſu dixerit ſpiritum

[anctum ingenitum.

Quooauteʒ hie

ronimus ita accepit oſtenditur eꝝ ver⸗ bis ſuis quibus in eodem tractatu vti⸗ tur faciens talem diuiſionem.

Wiuiſio hec notanda eſt dili genter.

Pmnequoveſt.

aut ingenitum eſt. aut genitum.aut fa⸗ ctum. Eſt ergo quod nec natum nec fa ctum eſt.et eſt quod natum eſtet facũ nõ eſt.et eſt quod nec natum eſt.nec fa ctum eſt. et eſi quod factum eſt et na tum nõ ẽet eſt quod factuũ ẽ et natũ ẽ ⁊ renatum eſt. et eſt quod factum eſt et

natum eſt et renatum non eſt. Mũc ꝓ⸗ poſitoꝛum ſingulis rebus ſubſiſtentiaʒ

deſtinemus. Muod ergo nec natuʒ nec

factum eſt pater eſt. non em̃ ab aliquo eſt. Quoo autem natum eſtet facũnõ

eſt filius ẽ. qui a patre genitus eſt. nõ factus. Quod iterum nec factuʒ nec na

tum eſt. ſpirituſſanctus eſt.qui a patre

pcedit. Muod etiam factum eſt et natũ non eſt celum et terꝛa ceteraq; inſenſi ⸗ bilia ſunt. Quod autem factum et na⸗

tum et renatnm eſt.homo eſt. Qð vero

factum eſt et natum eſtet renatum non

eſt animalia ſunt. Ecce his verbis oſtẽ

dit hierg ſe ingenitum accipere nõge⸗ nitum liter em̃ non eſſe poteſt pᷣmiſ ſa diuiſio vera ſcʒ omne quodeſt- aut