Erlarius.

QV

. e o nõ iſ⸗ ſſe

Beſpouſio

repondit heretico verſutiſſime interꝛo ganti. vtꝝ deus filiuʒ volens vel nolẽs genuerit · vt ſi diceret nolẽs abſurdiſſi ma dei miſeria ſequeret᷑. Si auteʒ vo

lens ↄtinuo ꝙ intẽdebat.ↄcluderet ſcʒ

non nature eſſe filiũ ſʒ volũtatis. Atil

le vigilãtiſſime viciſſim queſiuit ab eo

vtꝝ deus pater volẽs aut nolens ſit de us. vt ſi rñderet nolens ſequeret᷑ gran dis abſurditas ⁊ miſeria quam de deo credere magna ẽ inſania. Si gũt dicẽt volẽs reſponderet eiergo ⁊ ipſe volũ⸗

tate ſua deus eſt. nõ natura. Auid aũt

reſtabat niſi vt obmuteſceret. ſua int᷑/

rogatõne obligatũ indiſſolubili vinclo

ſe videns. Ex pꝛedictis docet᷑ non eſſe ↄcedenduz ꝙ deus voluntate vłneceſ

hitate. vel volens vel nolens ſit deus.

Itẽ ꝙ voluntate vel neceſſitate vel vo

lens vel nolens genuerit filium.

Pwoſitio contra pꝛedica

VBeo contra hoc

ogonit᷑ ſic. volũtas dei ẽ natura ſiue eſſentia dei. q non eſt aliud deo eſſe.

alind velle. et ideo ſi vna eſt eſſentia

triũ ꝑſonaꝛuʒ ita ⁊ vna voluntas. Di ergo deꝰ.natura deus eſt. et volu ntate deus ẽ et ſi verbũ dei natura filius dei eſt.⁊ volũtate filius dei ẽ. Hoe aũt fa/

cile eſt refellere. Mã et pᷣſcientia dei ſi

ve ſcientia q̃ ſcit vel pᷣſcit bona et mala diuina natura ſiue eſſentia eſt. ⁊ peſti natõ ſiue volũtas ei eadẽ diuina eſſẽtia eſt nec ẽ aliud deo ſcire ⁊ velle q; eſſe.⁊ cũ ſit vnumn ⁊ idẽ ſcientia dei vel volun tas. non tamẽ dicit᷑ de voluntate quid

quid dicit᷑ de ſcientia ⁊ econuerſo· nec

omnia illa ſua voluntate deus vult que ſua ſcientia ſit. cũ ſua ſcientia nouẽrit tam bona qᷓ; mala.volũtate aũt non ve lit niſi bona. Pcientia quippe dei et pᷣ⸗ ſcientia de bonis eſt ⁊ malis.voluntas

vero et pꝛedeſtinatio de bonis ẽtantũ

et tamen vnum et idem in deo eſt ſcien

tia et voluntas ⁊ pᷣſcientia⁊ pᷣdeſtina tio. Ita cum vnñ ſit natura dei et volũ

—.——

VI

————

tas dicitur tamen pater genuiſſe filiuʒ natura non voluntate et eſſe deus na⸗ tura. non voluntate.

Mnaliterinte lligenda ſint il⸗ la verba pater nẽc nolens nec volens deus eſt nec volens vei

nolens genuit filium

edicta tamẽ

.———

vba quibus pꝛudenter pꝛedictuʒ eſt. ꝙ deus pater nec volens nec nolens ẽ de⸗ nec nolens nec volens genuit filiũ.ſiue voluntate.ſiue neceſſitate.eꝝ tali ſẽſu vident accipiẽda vt volunt atẽ pᷣceden tem vel accedẽteʒ intelligam qualiter eunomius intelligebat. Mõ em̃ ipſe de us ẽ voluntate pᷣcedenti vel efficiẽtivl volens pꝛiuſq; deus nec voluntate pꝛe cedenti vel accedenti genuit filiuʒ. nec pꝛius volẽs qᷓ; generans genuit filium nec pus generans q; volens genuit fili um. volens tamen genuit ·ſicut potens genuit.⁊ bonus genuit filiũ. ⁊ ſapiens genuit ⁊ hm̃oi. Bi em̃ pater ſapiens et bonus dicit᷑ genuiſſe filiũ.cur nõ et vo lens. Ců ita ſit deo idem eſſe volentem qð eſt eſſe deũ. ſicut idem eſt eſſe ſapi · entem qð eſt eſſe deũ. Bicamꝰ ergo qꝛ pater ſicut ſapiẽs.ita volens genuit fi lium.ſed nõ voluntate pᷣcedenti vel ac⸗ cedenti. Quẽ ſenſuʒ aperit aug⁊ↄfir mat ita dicẽs ſuꝑ epiſtolamadephe. de filio dei.i.dño noſtro iheſu xp̃o.ſcri ptum eſt qꝛ cũ patre ſemꝑ fuit.⁊ nunqᷓ;

eũ vt eſſet paterna voluntas pceſſit et

ille quideim natura filius eſt. Mylarius in libꝛode ſynodis

de non extantibus eſſe filium dei.ſimi liter qui dicunt ꝙ neq; ↄſilio neq; volũ

tate pat᷑ genuerit filiũ anathematiʒat

ſancta eccleſia. Itẽ ſi quis nolente pa/

tre dicat natů filiuʒ anathema ſit. Mõ

em̃ nolente patre coactus pater vel na turali neceſſitate ductus cum nollet