trinitatis. vbi vna ẽ eſſentia et tresꝑ ſone. ymago eſt humana mens licet im
cipit᷑ · vbi eſt ila mago trinitatis. ꝓ⸗ piie vero mens dicit᷑ vt ait au·nò ip nnima. ſʒ ꝙ in ea eſt exceſlentius quali ter ſege accipit · Aludetiam ſcienduʒ eſt ꝙ memoꝛia non ſolũ eſt abſentium ⁊pieteritoꝝ · ſed ctiam pꝛeſentiũ vt alt Au 1 piiteli non ſe caperet·
.
ar· Uens aũt hic pꝛo animo ipo ac⸗
t de trinita· Alioquin
uo ſenſuillatria dicãtur
ch vnũet vnaeſſentia querit
Hicattẽden ouz eſioſigenter ex quo ſenſu accipiendũ ſit qð ſupꝛa dixit la tria ſcʒ memoꝛiã
intelligentiam et voluntatẽ eſſe vnum- vnam mentem. vnam eſſ entiam. quod vtiq; nõ videtur eſſe verũ iuxta ꝓpꝛie tatem fermonis. Mens em̃ inſ pirit? rationalis eſſentia eſi ſpiritualis et in⸗ toꝛpoꝛea · Illa verotria naturales ꝓ⸗ pꝛietates ſen vires ſunt ipſius mentis. vt a ſe inuicem diſſerũt. quia memoꝛia non eſt intelligentia vel voluntasnec intelligemtia voluntas ſiue amo?.
₰
Muodetiam aoſeinnicendi cuntur relatiue
w.Et hectrietia;
ad ſe ipſa referunt᷑ vt ait ausin· ix· li
bꝛode trini. Wens eĩ amare ſeipᷣain vel meminiſſe non poteſt niſi etiã noue
rit ſe. nam quomò amat vel meminit
qð neſcit. Wiro it aq; modo.tria iſta
inſepabilia ſunt a ſemetipſis et tamen eoꝛum ſingulũ et ſimul omnia yna eſſ
tia ẽ.cũ et relatiue dicant᷑ ad inuicẽ.
uod ſupꝛa quere“
Pic aperit qug barur ſcilicet quomòhec tria dicantur vnum
—
——————
Beo iam viden
——
dme mente ſubſtantialiter eiſtunt·nõ ſicut
accidentia in ſubiectis. que poſſunt ad eſſe et abeſſe. Vnde auã·iel hbꝛo de trini. ait Admonemur ſi vtrũq; vide re poſumus· hoc in animo exiſtere ſub ſtantialiter. nõ tanqᷓ; in ſubiecto. vt co
deo ſcʒ qa in ipſa anima vel
loꝛ in coꝛpoꝛe·qa et ſi relatiue dicunt᷑ ad inuicem ſingulaĩ ſubſtantialit᷑ ſunt
in ſubſtaneia ſua· Ecce ex quo ſenſu il
la tria dicant᷑ eſſe vnum vel vna ſubſtã tia. que tria vt aus⸗ ait. in.xvꝛli⸗ dẽ trini. In mente naturaliter diuinitus inſituta quiſis viuaciter ꝑſpicit·⁊ q magnũ ſit ĩ ea vñ põt etiã ſempiterna mmutabiliſq; natura recoli.conſpici concupiſci.reminiſcitur em̃ per memo riã intuetur per intelligentiam ample ctitur per dilectioneʒ· pꝛofecto reperit illius ſumme trinitatis ymaginem.
ud inill
Mla ſimilitudine eſt diſſim̃litudQ
neat ne hanc ymaginem ab eadẽ trini/ tate ſactam ita ei comparet- vt omnino exiſtimet ſimilem. ſed pocius in quali cumq; iſta ſimilitudine magnam quoq; diſſimilitudinem cernat-
Pꝛimadiſſimilitudo-
dum eſt quomð hectria dicant᷑ vna ſß
Aos⸗
Zuã⸗
Quod bꝛeuiter
oſtendi poteſt homo vnus per iſta tria
meminit intelligit diligit · qui nec me moꝛia eſt nec intelligentia. nec dilectõ
habet hec tria. nõ ipſe eſt hec tria. In
que deus ẽ. quãuis vnus ſit deus· tres ꝑſone ſunt pa.⁊ fili. ⁊.ſſ.⁊ hee tres tñ
vnus deus. Eliudẽ itaq; trinitas res
ipſa. alud ymago trinitatis in re alia
ꝓpter quam ymaginem etiam illud in
quo ſunt hec tria ymago dicitur ſcʒ hõ
ſed hoc habet. vnus ergo homo eſt qu
illius vero ſumme ſimplicit ate nature
tria homo di⸗
S citur ymago⸗
Quod pꝑ ſla
——
—
8*