*
De ſubſtãcijs intellige.
eciam coꝛpoꝛis ſpeciem eſſe ſenſibilem-
et ſpiritus ſpeciem intelligibileʒ·et in tellgwiem ſpeciem ſenſibili ptulerũt⸗
Semibilia dicimus 3̃ viſu tactuq; coꝛ⸗ poꝛis ſentiri queũt · Intelligibilia que vſpectu mentis poſſunt intelligi. Luz ergo in eoꝛũ conſpectu et coꝛpus⸗ ani⸗ mus magis minuſq; ſpecioſa eſſent.ſi
autẽ omni ſpecie carere poſſent · omni
no nulla eſſent. viderũt eſſe aliqd quo illa ſpecioſa fada ſunt. vbi eſ pᷣmaĩ in
cõmutabilis ſpecies · Ideoq; incõpara
bilis ⁊ illud eſſe reꝝ pꝛincipium reiſſi me erediderũt. quod factum non eſſet et ex quo cuncta fada eſſent. Ecce tot
modis potuit cognoſci veritas dei Cũ
ergo deus vna ſit et ſimplej eſſentia. ã
ex nulla diuerſitate partiũ vel acciden
tium ↄiſtit. pluraliter tamẽ dicit aꝑo⸗ ſtolus inuiſibilia dei. qꝛ pluribus mo⸗
dis cognoſcit᷑ veritas dei peꝝ ea que fa
cta ſunt. Ex ppetuitate namq; creatu⸗
raruʒ intelligitur conditoꝛ. eternusex
magnitudine creaturaꝝ. omnipotens ex oꝛdine etdiſpoſitione. ſapiẽsex gu
bernatione bonus. kec autem omnia
ad vnitatẽ deitatis ꝑtinẽt mõſtrandã.
MQuomodo in creaturis apa
—
ret veſtigium trinitatis
———
Muncreſtatoſtẽ
dere vtrum per ea que fada ſunt aliqd trinitatis iudicium vel exiguum habe⸗ ri potuerit. De hoc aug· in libꝛo vj· de trini. ait · Opoꝛtet vt creatoꝛeʒ per ea
que facta ſunt intellectu ↄſpicientes tri nitatem intelligamus. Muius em̃ tri ⸗ nitatis veſtigium in creaturis apparet Pec em̃ que arte diuins facta ſunt. et vnitatem quandã in ſe oſtendũt et ſpe⸗ ciem et oꝛdineʒ. Nam quidq; hoꝝ crea
toꝛum et vnñ aliquid eſt.ſicut ſunt na⸗
ture coꝛpoꝝ et animarumet aliqua ſpe ⸗ cie foꝛmat᷑·ſicut ſunt figure vel quali tates coꝛpoꝝ ac voctrine vel artes an
marum et oꝛdinẽ aliquem petit aut te⸗
net. ſicut ſunt pondera vel collocatio⸗
nes coꝛpoꝝet amdꝛes velt electatönes animarum.et ita in creaturis pꝛelucet
₰
veſtigium trinitatis. In illa em̃ trini⸗
tate fumma oꝛigo eſt omnium reruʒ?
perfectiſſima puſcritudo. et beatiſſima delectatio. Vumma aũt oꝛjgo vt aug⸗
oſtendit in li. de vera religione · intelli
git᷑ deus pater. a quo ſunt oiaaquo
ſilius et ſpirituſſanctus · Merfeckiſſima pulcritudo intelligit filius ſcʒ veritas patris nulla ex parte ei diſſimilis qᷓ;cũ ipſo ⁊ in po patre veneram̃·d̃ foꝛma ẽ omniũ que ab vno facta ſunt et ad vnñ referunt᷑. Que tamen omnia nec fierẽt patre ꝑfiliuʒ. neq; ſuis finibus ſalua eſſent. niſi deus ſumme bonus eſſʒ.qui ⁊ nulli nature que ab illo bona eſſet in uidit. et vt in bono ipſo maneret alia quantũ vellet. alia quantum poſſet de
dit. que bonitas intelligit ſpirituſſan
ctus. qui eſt donũ patris et filij· quare ipſum donñ dei cum patre ⁊ filio eque
incõmutabile. colere et tenere nos con
uenit. Mer ↄſiderationem itaq; creatu rarum vnius ſubſtantie trinitatem in⸗ telligimus. ſed vnum deum patrem a
quo ſumus et filium per quẽ ſumus.? 8
ſpiritũſanctum in quo ſumus · ſcʒ pꝛin
cipium ad qð recurrimus ·⁊ foꝛmã quã ſequimur.⁊ gratiam qua recõcilamur
vnum ſcʒ quo auctoꝛe ↄditi ſumus.⁊ſi militudinem eius per quam ad vnita/
tem refoꝛmamur.et paceʒ qua vnitati adheremus ſcʒ deum qui dixit. Fiat? verbus per quod factum eſt omne quod
ſubſtantialiter et naturaliter eſt.et do⸗
nñ benignitatis eius qua placuit.ꝙ ab
eo per verbũ factum eſt.⁊ reconciliatũ
eſt auctoꝛi vt non interiret. Ecce oſten ſum eſt. q̃liter in creaturis aliquatenus ymago trinitatis indicaf᷑/non em̃ per
creaturaꝝ contemplationẽ ſufficiẽs no
ticia trinitatis poteſt haberi vel potuit
ſine doctrine vel interioꝛis inſpiratõis
reuelatione. Vñ illi ãtiqui philoſophi quaſi per vmbꝛam et de longinquo vi
derunt veritateʒ. deficientes in ↄtuitu
trinitatis. vt magi pharaonis in tercio
igno. Adiuuamur tamen in fide inui“
-„— 2
—
3 8. 6
—— *
— „