*
2
Bermo
dum eſtuantis voti niiietate conficitur
Tarnis languoꝛ eſt motus eius vt nul⸗
lus perexiguus · Anime languoꝛ eſt mo tus eius nimius · Vonne eoipſo caro cõ ficitur quo mens abſtracto amoꝛe ĩalia quedam auertitur? Carnis motus non
ſentitur: dum animus ſentitur vehemen tioꝛ factus. Vix ſuſtinetur aliquotiens quidem nec ſuſtineri poteſt: quàndo ni⸗
mius exeffuans amoꝛ: patientis animi
vires ethautit. Que eſt enim humane
mentis foꝛfitudo vt ſuſtineat: cum eam
ille celeſtis amoꝛ ſponſi impatienter exa⸗ gitat. Liquefactus in hac exercitatione
ſe fugit animus: amoꝛis violentium fer re non valens. Sic enim in conſumpta materia etiam ſufficienter: languidioꝛa redduntur ignis incendia. Et deus no⸗ ſter ignis conſumens eſt. Sentit omni
no vim ſermonis huius qui vebementi
oꝛi languet affectu: in meditatõne dei ſui delectatuð ⁊ exercitatus ⁊ deficiens. ¶
potens ⁊ pꝛepotens paſſio charitatis · ſi non temperatur non tolleratur. Jurepo
tens que animum quem poſſederit: ſui⸗ ipſius efficit impotem. Lum ſemel fne⸗
rit accenſa in mente: attingit a fine vſ;
Id finem foꝛtiter·facitad quod venit et
pꝛoſperatur ⁊ creſcit · nec deficit: donec
deficientem reddiderit animam. Sicut enim hic coꝛpoꝛalis languoꝛ non eſt ſem per equalis vehementie: ſed eſt aliquoti⸗ ens eius intenſioꝛ paſſio. ſic et amoꝛis affectio: ⁊ ſi iugi deſiderio ſe tendit in di⸗ lectum: aliquando quidem intenſioꝛibꝰ votis exeſtuat: hoꝛa oꝛationis maxime. Tunc quidem languet amans: quia ſpi
ritus vchemens pertranſit in illo et non
ſubſiſtit In exitu hoꝛe illius dicere po⸗ teſt. Filie Hieruſalem nunciate dilecto quia amoꝛe liqueſco. Ante hanc hoꝛam
languoꝛ eſt:ſed in exitu eius in liquefac⸗
tionem vertitur languoꝛ. Ideo cum tu oꝛas:non ſinas animum fluctutare:non declinare ad alia:vt cum felici fuerit hac paſſione tactus: ad illam ſe ſtringat do⸗ nec plenius inficiatur ⁊ percurratur ⁊ cõ ſummatur. Non enim deſinet quonſq; totum percurrat/ et ebibat hominis ſpi⸗
ritum. Sic vir deſiderioꝛum elanguit
Daniel ex viſione celeſtiꝰ vt nihil viri⸗ um remancret in ipſo. Lum pertranſi
erit illa vehemens paſſio: ad tollerabi- lioꝛem quendam ⁊ humanum magis
languoꝛem ſponſa redit: qui ei continu
us eſt: qui tam concitatus non eſt. hu ic plane: ⁊ ſi non deficit: tabſcit tamen abſentis amore dilecti. Bonus hic lan guoꝛ per quem carnalis affectus ſe lan guide mouet. Aliudeſt ſi impetus car nis foꝛtiter ſurgens: foꝛtioꝛe ſuperueni ente repꝛimitur. Eliud ſi languens et quaſi expirans: moꝛibundo pulſu mol
liter tentat. ¶ Sentio adhuc alios quo B dam languoꝛes moleſtos: omnes vti⸗
les tamen. languorem timoꝛis · languo⸗ rem tedij languoꝛem triſticie. Duid ni conſummar timoꝛe ⁊ meroꝛe pꝛe conſci
entia nequiter trãſacte vite.tedio in ima
gine tranſeuntis vite. Vniuerſa enim
vanitas omnis honio viuens. Vtinaʒ tibi domine alique filie Mieruſalem nũ
cient languoꝛes meos: ſi qui ſunt in me qui commendari tibi digni ſunt. Nam multi ſunt in me indigentes curari. D mefelicem ſi aliquis centurio dicat tibi Domine puer meus iacet paralyticus in domo: ⁊ male toꝛquetur. Utinam domine ſtatim reſpondeas. E go veni am ⁊ curabo eum. Dic domine verbo ⁊ ſanaboꝛ. Uerbo enim ades /quia ver bum es. Magna curationis virtus in verbo.⁊ quod tu es domine /⁊ quod a
te per tuos eſt. Senſit hoc Lenturio
qui dixit. Domine dic tantum verbo/ et ſanabitur puer meus. Sed vacuus eſt tamen omnis ſermo docentis: ſi tu domine intus non loqueris. Dic ver⸗
bo ⁊ ſanabitur languoꝛ meus. foꝛte ⁊ ge
nerabitur in me languoꝛ/ ſiue vehemeni et concitatus/ ſiue hic continuus ⁊tem peratus/ niſi ꝙ in eo iſte continuus non
eſt:ꝙ frequenter non reuertitur ad ipſũ
pꝛopter incontinentiam ardentis deſi⸗ derij exercens ⁊ non ſe compeſcens.
Fon conuertitur doncc deficiat iterum Si ad hoꝛam diligis:⁊ poſt hoꝛam de ſiſtis: non eſt amoꝛ. Si diligis: et ex