1 IN IO. CASIMIRVM PAL⸗ non ſe extulerint, ſi poteſtatem ſuam ad Dei culium dilatandum famularifecerint.

lnterim, Auditores, infitias ire nolo, verum eſſe il- lud Plutarchi in vita Demettij: MA 6 NAs & excel- lẽtes naturas, vt magnas virtutes, ſic magna vitia ferre ſolere. Veriſſimum illud quoque, multis eſſe diffici-

Kui eriã lius, qu od & in noſtro principe, & in magno illo Ludo-

uico Borbonio obſeruatum eſt, proſperam, quam ad-

tibus natu- 2 3

n. uerſam ferte fortunam. Dolendum præterea ſummos ſæpe principes (in Germania præſertim) Neſtoreis an- nis dignos, vitam per ſe breuem intemperantiã, quam Fernelius Medicorum mutricem vocat, facere breuio- rem. Maior pars mortalium (inquit Seneca) de vitæ breuitate conqueritur. Atqui non exiguum temporis habemus: ſed multum perdimus: non inopes vitæ, ſed prodigi ſumus per luxum & negligentiam: quemad- modum ampliſſimæ opes ſi ad prodigos perueniant, facile diſſipantur.

Sed hic, Deus bone, quantum ſæpenumero ab iis peccatur, qui principum aures & animos oblident: qui vel blanditiis & aſſentationibus principes quaſi lento veneno inficiunt, vel dmsiæ erga bonos eorum animis initillant : vel ipſieos ad ma la conſilia & turpia facta in- ſtigant Nec immerito olim dixit quidã, vel hoc nomi- ne miſeriores eſſe principes cæteris hominib. quod ra- roveritatem eis audire contingat. Quare idautem? Quia veritas odium parit: obſequiũ principes demul-

vræclarum cct. Mihi vero illud Ambroſij ad Theodoſium ſemper valde placuit: Neque imperiale eſt libertatem dicen- di negare: neque ſacerdotale, quod non ſentiat, dicere. Nihil in Sacerdote tam periculoſum apud Deum, ram turpe apud homines, quã quod ſentiat, non libere de- nunciare. Cæterum,