5 —

—

AK FVNEBRLS D TO55. 7

Oterum, Auditores, video vos a me expectare, iſnam exitus fuerit illuſtriſſimi illius principis. Non ii certe plane improuiſa, ſed optata & expectata mors fuit. Nam poſt triſtem illum inprimis nuncium it obitu Flectoris Saxoniæ, cum quo arctiſſi ma ei ne- eſſirudo & fraternitas intercedebat, ſæpe ab eius Celitud. (ſicut a nonnullis domeſticis & aliis mihi eſt citatum) exauditæ ſunt hæ voces Cupio & egodiſ- tolai, & eſſe cum Chriſto: Quid ego morer in terris ilutius, cum is ſubductus ſit, quo ſocio fidiſſimo & vootentiſſimo Eccleſiæ & patriæ laboranti ſuccurrere oteram? Polor ingens capitis pene ſine intermiſſione votis his quinq; menſibus eum exercebat. Variæ curæ B quidem grauiſſimæ pectus eius toto hoc triennio xederãt. Ideode deponenda ſarcina Adminiſtratio- iis, & de reditu in ſuam dicionem, & multum cogita- kut, & quotidie ſermocinabatur. Nam & lcorum mu- nio morlu lunga vuil ei, inquit Plinius lib. ⁊8. Sed uum Deus in longe beatiorem locum traducere con- iutuerat, in quo ab omnibus huius vitæ ærumnis reſpi- vret: & venit fortaſſis ineluctabile tempus, quo Paja. inatus ingratitudinem vlciſci decreuit iuſtiſſimus ille ſe Pux Ca- ſinden. Poſteaquam igitur illuſtriſimus noſter prin. mirus prę oeps die Natali Domini ſacram Communionem a ſuis Fꝰtn vomeſticis Goncionatoribus proculdubio bene præ- ratus, acceſsiſſet, & tum in arce mane, tum a pran- ão in ciuitate, atqʒ etiam Calendis lanuarij, quas licet Rletudinarius cum aliqua hilarita te exegit, Goncioni cræ interfuiſſet: toto triduo ante mortem grauius ugrotare: pridie autem mortis apoplectico paroxy- mo percelli cepit: paulo poſt quam hæc verba cx pſal. S pronũciaſſet, Domine ne in furore uo arguæs merlic in

C