Apparet ex hac qualicunq; narratiuncula, quãàm mi⸗ ſere homines deceptifuerint oftucijs & præſtigijs mona⸗

ſticis quid fuerit haptiſinus monachorum, ſiue ingreſſus religionis, & cucullæ induitio, certè non regeneratio &

noua vita ſed limus profundiſsimus, & verè ipſius inferni barathrum, adferens conſcientijs nullam conſolationem,

ſed immergens illas in puſillanimitatem, perplexitatem, ſcrupuloſitatem, blaſphemiam & deſperationem. Cuius To. v. Mar⸗ rei vnum hoc loco ſubijciemus exemplum. Vixit olim a⸗ hr. D. Lud. pud nos Vinarię in monaſterio Franciſcanorum Iœhannes Rab. Voitus Doduris Dauidis Naiti ꝓater, qui & ipfe ex li⸗ loh. Voitis. pris Doctoris Lutheri Chriſtum agnoſcere & amare, mo⸗ naſticen verò odiſſe & deteſtari cœpit, & didicit, quid ſit

Chriſtus, quid fides, quid gratia, quid iuſticia, quid remiſ⸗

ſio pecatorum, quid reconciliatio cum Deo quorum om⸗

nium nihil in Scholaſticorum putidis lacunis legerat. Hac

verò ſola & vnica petra nixus, emerſit ex haptiſmo mona⸗

chorum, ex anguſtijs conſcientiæ, ex acerbirate mortis, & doloribus inferni, & Deo gratias egit pro libellis z Luthe⸗

ro editis, quos cum Friderico Myconio in angulo quodam

obſcuro latitans diligenter legebat. Sed cum oppidum ſu⸗

Mattb. 5. pra montem ſitum abſcondi non poſsit, nec accenditur lu⸗ cerna, vt ponatur ſubter modium, ſed ſuper candelabrum,

vt luceat omnibus qui ſunt in domo, ipſe etiam loha. Voi⸗

tus tacere non poterat, ſed profitebatur Chriſtum publicẽ

tãm in lectionibus quam concionibus, etſi muſsitare om⸗

nes cogebantur, & nemo hiſcere contra Monachorum i⸗ dolatriam & plaſphemias auderet, & ſub excommunica⸗

tionis pœna prohibitum eſſet, ne quis Lutheri hbros tan⸗

geret, multò minus legeret. Quam verò indignè tractatus

ſit à Monachis impijs & virulentis, teſtatur ipſe, quod om⸗

nes Niaboli cœperint inſanire: debacchari, perſequi odio

hoſtili