Vnde apparet, patrem Myconij recte ſenſiſſe de Iu⸗ gificatione, de vera ac non dubitente fide, qua omnia à Deo impetremus: de inuocando ſolo Deo, & de Indul⸗ gentiarum vanitate. Fuit haud dubiè aut Vualdenſium di⸗ ſeipulus, aut alioqui dxdidæi G⸗ mirabili modo à Deo ve⸗ ritatem edoctus, quales multi in omnibus locis ſub denſiſsi⸗

mis tenebris Papatus fuerunt. Et idem poſtea doeuit My⸗

conius Monachus, ſed tamen non ſine fremitu & indigna⸗ tione fratrum.

Cum autem in concionibus publicis nihil præter in⸗ dulgentiarum laudes audiet populo inculcari, & gratiæ Chriſti ac ſatisfactionis eius pro peccatis mundi nulſam fi⸗ eri mentionem, aut ſifieret, ita interpretarentur, 08 fieri mortis Chriſti participes, qui vel bonis operibus meriti eß ſent, vel emiſſent pecunia, ancipiti ac dubio in tenebris i⸗ ſtis oberrabat animo, vtri parti magis, parentipus an ſacer⸗ dotibus, eſſet credendum. Magis tamen in ſacerdotũ par⸗ tes inclinabat, ſed hoc vnum non admittebat, remiſsionem peccatorum impetrari ſine pecunia non poſſe, maximè qui eſſent pauperes. Adeò mirifice ipfi placebat clauſula in fi⸗ ne literarum Papalium: Pauperibus gratis propter Peum. Quare ſpiritu Dei incenſus & excitatus, non tamen intel⸗ ligens quid ageret, adibat Commiſſarium Pontificium & petepat literas illas de TEmiſione peccaturum gratuita prõ Pauperibus, commemorans ſe peccatorem eſſe & pau⸗ perem, & indigere gratuita remiſsione & participatione meriti Chriſti.

Audiepat Tecelius Orationem Myconij latinam: ad⸗ mirabatur valde hominis ingenium cum in illa barharie nemo eſſet imer Cſericos qui vnum aut alterum verbum latinè pronunciare poſſer, deliberabat hac de re cum Col⸗ legis, qui pro eo intercedebant, vt literas petenti daret

E3 gratis.

—