Luce 9.

iſtic de nouo ædificari cœptum erat: nec ſolum autor ac ſuaſor erat ſed hunc etiam Diſeipulum fum Myconium ad Monachos ducebat; ingenium & pteratem laudabat. Volebat etiam Myconius/ vnicus filius & hæres, patentũ, quos adhuc in vita habebat ſuperſtites, audire conſilium, ſed Monachi id vehementer diſſuadebant, obijcientes ipfi dictũ Chriſti: Nemo mittens manum ſuam ad aratrum & reſpiciens retrò, aptus eſt regno Dei: Quo dicio eum ad⸗ monehant, quòd quites terrenas anteponat ſuæ vocatio⸗ ni, eum non eſſe idoneum ad miniſterium Eccleſiaſticums quo hominibus via ad regnum ccœleſte monſtratur. Non igitur parentes, non vxor non liberi, non amici, mult minus opes aut dignitãtes quenquam a ſua vocatione ab⸗ ſtrahant. His laqueis Monachi iniſeras conſcientias intri⸗ cabant, addentes minas, quòd ſi quis oblatam gratiam re⸗ ſpuat, nec ſtatim ohuijs vhnis, ſiue quod aiunt, ambabus manibus amplecatur, in æternum ſaluari non poſsit. Sed impoſtoribus illis reſponderi debet, dicio Chriſti nequaqᷓ; vitam aut religionem monaſtic am confirmari aut ſtabiliri, quæ minime veræ Eecleſiæ ager eſt ſed potius dicenda ab⸗ ominatio deſoiationis, & deuaſtatio agri Eccleſiaſtici pro⸗ pterea, quod monaſtica vita plena ſit ſuperſtitionum & im⸗

vita mona⸗pietate ahominanda ſcateat. Aiunt enim, Monachamm ſtica æquipa æquipollere haptiſino, eſſe ſtatum perfectionis, regulas & ratur Bapti⸗ atuta monaſtica verbo Dei non ſolum æquari ſed mul⸗ ſmno⸗ ſicut fi⸗ tis paraſangis antecellere, cucullum & habitum monaſti⸗ mis gemmæ. cum ſanctitate præſtare alijs veſtibus, per ſepulturam in

cuculla Monachi conſequi remiſsionem tertiæ partis pec⸗ catorum. Qua ſpe multi Principes, Comites, docii & præ⸗ ſtantes viri decepti in cucullis Manachurum fepulti funt⸗ Rudolphus Agricola; Fongolſus, Fridericus Princeps Mantuanus, & alij. Quin etiam vita monãſtica ſuis —

us