— ,—— . —

———

„

0A1T10 5F 5T0

thaginenſi: tamen ed magis doctrina ſuſpecta eſſe debet, quo imperitiores, leuiores& improbiores ſunt, qui eam primuùm profitentur. Quanquam rur- ſus cauendum eſt, ne ab altera parte, ſanctitatis. & eruditionis ſpecie nobis imponant hypocritæ& doxoſophiſtæ, qui laruas induunt& ſtudium vindi⸗ candæ gloriæDei pre ſe ferunt:re ipſa autem ſua quę⸗ runt, vt Phariſæi,& alij,de quibus ad Galat. 4. dici⸗ tur·Zelant vosid eft ſimulant amorem veſtri. Quo⸗ tum doctrina eò magis ſuſpecta eſſe debet, quò ma- zis ipſi ſanctitatem affectant. Quid enim non efficit Jathan, mille artifex, per hypocriras, miniſtros ſuos?

Tertiò conſiderandum, nouiſne& peregrinis& obſcuris phraſibus vtantur Dogmatiſtæ, an verò lin-

gua Spiritus ſandti& phraſi vfitata Eecleſiæ loquan- tur. Maltienim data opera nouas& ambiguas lo⸗

quendi formas excogitant, vt errorem ſuum tegant, & incautos facilius in ſententiam ſuam pertrahant. Qua in parte mirabiles artifices olim fuere, Arius, Actius& alij:& noſtra ctiam ætas tales multos vi⸗ dit& adhuc videt. ltaque meritò ſuſpecta eſt gsinis un hiu⸗ ritate& ambiguitate gaudet. Nam monſtri aliquid alunt, qui obſcurè loquuntur. Vnde Eyrillus lib. 9. in Ioannem cap. 40. Quemadmodum, inquit, qui malè agit, odit lucem,& non venit ad lucem, ne re- datguatur⸗ loan.z Sic oratio improba,cum non au⸗ deat in lucem exire, ne redarguatur, obſcutitate

gaudet; Et Hicronymus in commentar: in Oſeam:

verbis, inquitinordinatè prolatis incurritur hære-

is Et poſtolusiud Timoth⁊. prophanas troꝙu- vlaz

ta

co

tu

n