TN AOANMs ynRraI. n re,& mutando ſententiam ſuam, neſcio quam igno- miniam ſuſtinere, malunt: ignominioſam exiſti. mantesprioris ſententiæ mutationem. Quibus co- gitandum eſt, coram Deo, coram Angelis, coram Ec- cleſia& pijs non ignominioſam, ſed jaudabilem eſie erroris agnitionem,& reditum ad veritater: tur- Pem autem& ignominioſam eſſe in errore perſeue⸗ rantiam,& pertinaciam ad rectitudinem reuertino- lentem. Nam redtè Auguſtinus ait, ſicut citatur de⸗

cret. Can22.q.c.0. Magnæ ſapientiæ eſt reuocare ho.

minem, quod male locutuseſt. Etſienim prima ſa⸗ pien tia eſt à recta via non aberrare? tamen hicetiam mereturlaudem, qui admonitus ad eam reuertitur. Atque idem quæſtione ex vtroque 108, Præſtat, in⸗ quit, vinci à vero, quàm velle verum ipſum per falſa vincere.Melius quidem erat:ait idem ſerm.a2. de ver. bo Apoſtoli vnuſquiſq; onns ſuum portabit: ſi non crraremus ſed vel quod ſecundum eſt, faciamusvt errorem aliquando emendemus. Itaque eundem Auguſtinum, excellentiſſimum alioqui Philoſo- phum& Theologum, non puduit Manichæorum

errorem, quem profeſſus erat, abijcere; non puduir

quædam in libris ſuis apertè retractare, vt ex libris Retractationum, quos ipſe publicauit, ſatis apparet. Neq; iſta retractatione ignominiam, ſed laudem ſi- bi in Eccleſia apud pios omnes peperit. Nam qui pri- mas non poteſt habere fapientiæ, ſecundas habeat partes modeſtiæ: Et qui non valet omnia impœni- tendadicere, faltem pœniteat, quæ cognouerit di- cenda non fuiſſeait idem Auguſtinus de iſta retra⸗ ctatione in præfat.lib.. Retrad. Cuius exemplum vtlnam