014T0 d5 STVDTU mis affectata ad miratio? Quod dico notum eſt& in„

luceatque oculis omnium poſitum.

Sunt etiam multi qui reſpiciunt ad multitudi⸗ p nem& ei ſe aggregantꝰ ab ea ſtare veritatem exiſti- 6. mantes:aut ad externos ſncceſſus dogmatun ex eis 6

religionis veritatem æſtimantes Hocigiturpræiudi- e

cium deponendum eſt cum de veritate& falſitate 1

dogmatum quæritur: Nec velautoritas vllius quan- 4

rumuis eximij viri/ vel multitudo hominum verbe 6

Dei& veritãti, quæ ex eo monſtratur, anteponenda. 5

Nam præter Propheras& Apoſtolos nemo homi 1

S num eſt, qui non errare in doctrina poſſit, nemoelt, 6 — cui competat autoritas judiciaria vt ipſius dicta aut k — ſcripta ſint norma iudicandi,& canon ac regula fi⸗ pe dei& religionis. Deinde multitudo errantium non parit errori patroeinium,& Exod.aʒ. expreſſè dicitur, „ Mon eris poſt multos ad mala,&c. Nam ſæpè maior . parsvincit meliorem,& JoEo⸗ Bdercu Jip aujax⸗Ft Vt Hexmultitudine, velpaucitate, ſi ex ſucceſſuexter⸗ h ——* no& vulgi applaufude veritate& falſitate doctrinæ u ſtatuendum eſſer, quomodo olim Noẽ fide ſua da⸗

mnare omnes ſui ſeculi homines potuiſſet? Quo⸗ modo Flias doctrinam ſuam tueriaduerſus Baalitas potuiſſet? Quomodo Lutherus ſuam aduerſus Pa- tum tueri,& quomodo ſtare potuiſſetꝰ Et hodie quomodo fidem noſtram aduerſus Turcas tuere- mur?Præterea ius diuinum&humanum poſtulat,vt non prius dodoctrinaaliqua iudicetur, quãàm cogni⸗ ra perſpectaque fuerit. Nam vnicuique diuinitus imponitur neceſſitas audiendi vtramquè partem& vecte iudicandi.oannisy.ait Ncodemus, Num ex noſtra.

1