uòd errare nõ poſſet, præconcepta perſuaßo? Quid

XDMA NDA yrR.„ rantvt ſcire nolint, quàm qui ſic ignorant vt ſcire velint. Nam longeè tolerabilius eſt neſcire, quàm nol⸗ le ſcire. Et hos pertinaces, quos ſua ſic delectat cæci⸗ tas& ignorantia grauiſimum iudicium Dei manet, niſi reſipiſcant.

lam multis& quidem ijs etiam, qui alioqui non ſunt mali, obſtat præiudicium: qui aliorum iudicio Dræiudi⸗ ſtantes in ſententia concepta permanendum, neque cium. inquitendum vlteriusde doctrinæ veritate putant. Præiudicium illud plerunque oritur ab autoritate illorum, quos attoniti fuſpiciunt& admirantur, aut quos impenſè amant homines: velà multitudi⸗

ne corum, qui dogma controuerſumamplectuntur.„—. C

Nam ſunt interdum, qui de viris eruditis ita iudi-

cantvt corum dicta pro oraculis habeant, atque eos/—5

errarenon poſſe exiſtiment. Quæ res inprimis graui⸗ 5 tet iudicio nocet,& veritatis indagationem remora⸗

olim multi præpoſtera admiratione Origenis capti,* omnia eius dogmata promiſcuè& ſine diſcrimine—— amplexi ſunt, ita vt neceſſe fuerit exrores ipſius&

perperam dicta publicè notare. Sic Donatiſtis Cy- priani obfuit autoritas, qua contra Auguſtinum& alios Orthodoxosita ſunt abuſi, vt epiſtolam iſtam, quam ad Iubianum ſcripſit,& quam Donatiſtæ po- tiſſimùm adducebant, reijci& erroris argui neceſſe fuerit. Quid aliud in regno Pontificio veritatis co⸗ gnitioni obſtitit, quàm illa de autoritate Eccleſiæ&

hodie multos detinet, niſi quorundam doctorum virorum, quos amantjautoritas,& præpoſtera& ni- 3 mis

tur Hincenim fit vt provero ſæpẽ regnet opinio.ðic E„6

rx

*

—

——— b

—