fratres) quæ mſor in eodem uno beneficio, pietatilne an ſapientiæ gloria ſit& admiratio? Pietatis quod animum munificentia: prudentiæ ſverò quod conſijio ſapientia benignitatem munificeniiamq́; hanc ipſe ſu⸗ am ſuperavit, id eſt,& præterquam hominum animi ferre ſolent, largiter omnia collocarit,& ea moderatio- ne ſcaturiginem benevolentiæ ditiſſimam temperave- rit ut non ad omnes, ſed eos tantum qui de Eccleſia, quiq; de Rep. bend merentur rivulos ejus corrivarit. Ego utrum potius eligam haud equidem ſcio. De utro que quid ſentiam brevnter tamen dicam. Magna ſem- per cim munerationum omnium, quibus fungi homi- nes ſolenttum eleemoſynarum(quod largi ionum ge⸗ nus d miſeratione Græcis diciiur]) apud omnes omni-

um gentium nationes exiſtimatio fuit, cum viderent

homines pulcherrimum eſſe, illic ubi te lex nulla ohli⸗

garinſpontẽ benefacere:& quod nemo imperare poſf⸗

ſet, naturæ honitate, ſolo virtutis intuitu& gloriæ pul⸗

chritudine conſectari. Hinc cum alia hujus generts in

finita: tum illud præclarẽ apud Phocylidem.

2 vx ixp ol xcẽpa vvMidc epekon oo oſcon deog Tol Noh 70 vazov.

Fideles etiam& electi ſeſu Chriſti filii, tameiſi ab illo gentium faſtu ambituq́; longiſſimèé abeſſent? ut qui non tam gloriæ cupiditate, quam reci cordis ſm- plicitate ducerentur, unam famen præciptẽ honc vir⸗ tutem ſibi propoſitam habuiſſe videmur, qua ſuum in ecœlis miſe ricordiſsimum patrem miſericordes ſlii ho⸗

— 2 10