—

———————— ——

Pt Princeps R fIENVS fluuiorum conſpicit, Mtas Ad fuminis ripas:& intimè dolet,

Tam magni caſum Herois quem ſæ pius, armis, Senfere, quid valeret, hoſtium manus.

Quos mihi quos omnes Paruo iam tempore, ſummos Viros,& ex meæ ſupremo Guriæ

Culmine, diripiunt Parcæ: ſanctumq́; ſenatum Huius mei Regni tam miſerè lancinant.

ged tamen hos tantos, labenti tempore luctus Edomuit in me quæ fuit patientia:

Et ſpes fortunæ melioris. At 5 miſeram ſpem⸗ Hucuſq; toties falſa, quæ non deſinet

Fallere perpetuo credentem. En flebile rurſus, Nouumq́; Regnovulnus inflictum meo?

En iterum magni Ferois lacrumabile funus, Quod iœſta iam tumulo recondit H ASð IR

Illius, inquam, GVILHEE lacrumabile funus, lugoſa quem Pominum colebat HASSlA:

Qui quotquot cœlo ſunt ſtellæ, nouerat omnes? Quem illæ viciſsim tam pene omnes nouerant:

Tam impenſẽ ardepant vt nunquam largiũs vlli gua æſtimentur indidiſſe munera.

Quid miſera, ð ſuperi, merui? quo crimine pœnas Has ferre digna ſum? virumne tam vtilem,

Tam forte imperio noſtro ac laudabile fulcrum, ta rebus affe ctis malẽ, ſubducitis?

Et tamen haud alius veſtras ſyncerior aras⸗ Et illa pariora coœlitum ſacra

Seruabat, Latiæ contra mendacia turbæ Conſtanter æthereos honores aſſerens.

Amagno ſumpſit nempe hæc exempla parente⸗ Qui, veritatis cœlicæ primarius

Proteordt,