AEGLOGA Qui iuga peruolitat celeri pede propitius Pan, Lanigero pecori ſobolem tribuere beatam. Læta Ceres ſe egetem, frugem Pomona reduxit, Roboribus Dryadesmyrtho moliſq; Napeæ,. Vinetis Bacchus rurſum affuit, hinc milutotus En iterum floreſcit ager⸗mh creſcit ouile, Reſqʒ iterum Lycida fortunant orſa ſecundæ. fau. Ly. Nempe ergo Phronmo pro tano munere grates Debebis longas:quod te/tot grandia paſſum Damna leuauit humo, ſedeſqʒ locauit in las. Fau. Ille mihi(ut dixi Lycida)deus extat, ego lum Poſthabeam Faunis, Satyriſqʒ& ruricolis Dis? Donec erit cult Fauſtus poſſeſſor agelli, Quem miſero Phronmus dono deduillicet oẽs Vndarum terręq; deos, ſocioſq; penates Negliget,& ſtructa Phronimum uenerabitur gde. Paſtorum prorſus non eſt integrior illo: Nec pecoris quiſq paſtoꝝ opulentior illo eſt, Magna ſenem pacis communis cura fatigat, Nec ceſſare ſinunt inſumpta negocia mentem. Idcirco nunc hic, nunc illic diſj picit agros, Et uepreta metit ſolemq; admittit aperium, Illi primicias illi mea carmina dedam, Et pulchri toto quicquid naſcetur agello. Poſt Phronimũ memor eſt dono mihu ꝓxins Alcon, Alcon qui noſtrum tandem miſeratus ouile In pingues agros ieiuna armenta reduxit, Et ſubita oppreſſum nos tempeſtate leuauit. Vuite paſtores quibus eſt uicima curæ,