Fau.

Fau.

FAVS TVS. Verum illa(ut cernofacies prediuitis agri eſt,

uid quereris?tibi pulchra domus⸗tibi pinguia rura Et grex diſsimilis ili quem fulmen adegit, Compenſant ueteris fortunæ incõmoda, quod te Solatur uultuſqʒ hlares nbi Fauſte reduci.

Eſt, u aisſed quo caſu res ceſſerit, audi.

Nuncia ubi Phronimo patefecit fama, quid ingens Tempeſtas illa illa ſuis nocuiſſet agellis, Aruorum perteſus aitpropria omnia ſunto Pauperis& ſubita ſpoliati grandine Fauſti,

Hoc ius faſq; ſinunt, hoc damna accepta merentur, Id multumde me meritus mihi retiulu Alcon, Mcon prædiues lingna, ingenioq; domoq́;, Paſtores circum quem cum pietate uerentur.

Et dueit, tua ſunt hæc omnia paſcua Fauſte

Sc Phronimus ſtatuit, Phronĩo duce munera fœlix Accipis/a nullo tibi quæ paſtore ferentur.

Eſle etenim uerum uideo modo Fauſte, quod aiunt Non ſemper pluuias turgeſcere in æthere nubes, ged contracta die diducere nubila Solem/ Reddere& amota ſudum caligine cœlum Quin cœlo adſimilis hominum fortuna uidetur, Nanq; uices mutat facieq; eſt ſæpe ſerena,

Sæpe eadem triſti corrugat lumina uultu.

Tunc iterum colere& pręuertere damna labore Occepiliber cenſu, dominoq; nec ullum Par ſtudium intermiſſum opere neq; ſidera tantum Quantum alias agros renouanti aduerſa fuerunt,

Quin nemorum Fauni proba numina,& alia Lycæi B u