AEGLOGA Sic orbata ſuis reſtabat fruct bus arbor,

Sic orbata ſuis reſtabant fru gebus arua:

Et grex aerio tactus mihi fulmine, parim

HNullus eratparium contagia fœda trahebat, Vertice quin Tuguri celeſtis ſi ulphuris gne Correpto, magnam peperere incendia dadem, Sunt tiaminis abſi umpta mihi crepitantubus arma Rutica,& abſumpta eſt nmiũ m hi chara ſ upellex, Quid facerem Lycida?per tanta inõmoda cœli

Ne ſpes egelido torpentem pectore luſi,

V priuata riget per brumam tfrondibus arbos, Cum niue tritis hyems mordaci frigore ſæuu,

Sic mens præſenti damno perculſa pauebat, Inſuper& trepidi caruerunt ſenſibus arius, Vcaucex ſtabamceſſabam ut truncusinerſqʒ Mirario auxiium, ures,operamq; negauit

Tunc Ulam ad quercum demenstornatile buxum Qod ſuauem digits falientibus edere fiatum

Et faciles duce me choreas excire ſolebat, Impeginec deinde mihi mens ulla canendi

Nec melioris erat uerſæ fiducia ſortis,

Nunc, unde ille ire,cur tam tibi fiſtula fracta

Queq; tui fuerit tam magni cauſa doloris

Accipio nec damna mihi leuia illa uidentur, Fauſte, nec inſuefo tot fulmina ſcua, tot imbres Tempore, tam mollicœlocecidiſſe putarim.

Qud ſi aliquis nigra cultos tibi faſcinat arte, Murmure& incerio malefidus obambulat agros Celſa uenenatis coniurbans nubila uerbes,

fau.