EPISTOLA appetam„non quòd me ed dignum cenſeam,(abſit tanta audacia,& arrogantiaa caſto hoc pectoren ſed vt ab illis promouear, vt& ipſe magna conan- do magnus aliquando cuadere poſsim. Si quata-

menhæc Magn. I. audacia videtur nimia, mihivt

ignoſcat,& veniam det, precor. De tus verò Ma-

mficentiâ, Paurmeiſtere, Vir Nobilis,& Magni⸗

fioe, quin& ipſa mihifaueat, nullus dubito, quod non obſcura fauoris, beneuolentiæ,& amicitiæ

exempla ea mihi non ſemel oſtenderit: Etenim,

cùm primum Magnif. T. accederem, ea tantàme benignitate accepit hoſpitem, vt, ſilaudare can-

dem benignitatem velim, vox me prius, quam ad

finem perueniam, deficiat: Cuius igitur fauorem magis quæram, quàm eius fautoris, quem mei, li cet tanto fauore indigni, amantiſsimum ſciam. Impellit me quoque Iſocratis illud, qui, amiciti- am cum hereditate paternà ad liberos tranſire de- bere, ait: Et quis eſt in toto hoc noſtro Dacatu, & Epiſcopatu Halberſtadenſi, qui ignoret, quan- tam T. M. cum Parente meo, piæ memoriæ, co- luerit amicitiam? O vtinam Parca inuida male- ficas manus per parum adhuc temporis continere voluiſſet,& non tam repentéè filum illud vitæ pa- rentis mei abrupiſſet, in T. M. certè beneuolen- tiamprius deueniſſeml Sed fatum temereè accuſo- & temeréè illud exOopto, quod conſequi non poſ⸗ ſum: ſi quæ tamen amicitia paternæ reliquiæ M.

T. ani⸗